JOHNNY JORDAAN ZONG OVER AMSTERDAM EN ZWEEG OVER ZICHZELF

Iedere Amsterdammer kent ‘Geef mij maar Amsterdam’, maar bijna niemand weet hoe eenzaam de man was die het als eerste zong. Het leven van Johnny Jordaan, van een kelderwoning in de Jordaan tot een bronzen beeld aan de Elandsgracht. Johannes Hendricus van Musscher werd in 1924 geboren op de hoek van de Rozenstraat en de Lijnbaansgracht. Als jongen van 8 zong hij al met zijn neef, de latere Willy Alberti, op straat en in de cafés. Op zijn 9e raakte hij een oog kwijt. Na de oorlog werd hij zingende kelner in café De Kuil, en in 1955 won hij de finale in Hotel Krasnapolsky aan de Dam met ‘De parel van de Jordaan’. Tante Leen werd tweede. Daarna kwam de wals van Pi Veriss en Harry de Groot die de stad van hem overnam. Toch draaiden bijna alle grote omroepen zijn platen tot 1961 niet, omdat ze zijn liedjes te ordinair vonden. Ondertussen groeide er een belastingschuld van naar verluidt bijna 1 miljoen gulden, en droeg hij een geheim dat hij aan niemand kon vertellen. U hoort over het café in Rotterdam en de vlucht naar Antwerpen, over de comeback met ‘’n Pikketanussie’ en over het afscheid op televisie toen hij nog maar 48 was. Waarom hij zei dat hij zijn linkerarm zou geven als het anders was, en hoe zijn huwelijk met Tottie eindigde, vertellen we zoals de bronnen het vastleggen, zonder roddels. En dan is er nog het plein aan de Elandsgracht. Iedereen kent de naam, maar op papier bestaat het niet. Waarom dat zo is, hoort u aan het eind. 00:00 Een plein dat op papier niet bestaat 02:05 Een kelderwoning en een glazen oog 04:20 Zingende kelner in café De Kuil 05:10 De finale in Krasnapolsky, 1955 06:15 Geef mij maar Amsterdam 07:50 Te ordinair voor de radio 10:00 Twee levens tegelijk 12:10 Een café in Rotterdam en heimwee in Antwerpen 18:25 Afscheid op televisie en de stille jaren 21:50 Het beeld aan de Elandsgracht #JohnnyJordaan #Amsterdam #Jordaan