ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵਤਰੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਗਏ ॥ਕਥਾ ਸੰਤ ਗਿਆਨੀ ਮਸਕੀਨ ਜੀ ॥ੴ॥

1. ਜੋ ਨਰੁ ਦੁਖ ਮੈ ਦੁਖੁ ਨਹੀ ਮਾਨੈ ॥ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। 2. ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੁਇ ਦਰਿ ਕਪੜੇ ਪਹਿਰਹਿ ਜਾਇ ਮਨੁਖ ॥ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। 3. ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ॥ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। 4. ਧਨੁ ਦਾਰਾ ਸੰਪਤਿ ਸਗਲ ਜਿਨਿ ਅਪੁਨੀ ਕਰਿ ਜਾਨਿ ॥ ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਣਾ। 5. ਇਨ ਮੈ ਕਛੁ ਸੰਗੀ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਸਾਚੀ ਜਾਨਿ ॥ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। 6. ਮਨ ਤੂੰ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਆਪਣਾ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੁ ॥ ਹੇ ਮਨ! ਤੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ। 7. ਕਾਹੇ ਰੇ ਮਨ ਚਿਤਵਹਿ ਉਦਮੁ ਜਾ ਆਹਰਿ ਹਰਿ ਜੀਉ ਪਰਿਆ ॥ ਹੇ ਮਨ! ਇੰਨੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਤੇਰੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। 8. ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਰਾਖਹਿ ਤਿਸੁ ਕੋਇ ਨ ਮਾਰੈ ॥ ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। 9. ਤੇਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਤੋ ਨਾਹੀ ਮੈਨੋ ਜੋਗੁ ਕੀਤੋਈ ॥ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਉਪਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। 10. ਸਭੁ ਕੋ ਮੀਤੁ ਹਮ ਆਪਨ ਕੀਨਾ ਹਮ ਸਭਨਾ ਕੇ ਸਾਜਨ ॥ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ।