ශ්‍රද්ධාවේ අනුහස් සහ පරලොව සුගතිය - භද්‍රා විමාන පුවත

බුදුදහමට අනුව ධර්ම දේශනා ශ්‍රවණය කිරීම (ධර්ම ශ්‍රවණය) මහා අනිසංස ගෙනදෙන උතුම් පිංකමකි. ත්‍රිපිටක ධර්මයේ සහ අට්ඨකතාවල ධර්ම ශ්‍රවණයේ අනුසස් රැසක් දැක්වේ 1. සංසාරික සහ මනෝවිද්‍යාත්මක ආනිසංස දෙව්ලොව උපත ලැබීමට හැකිවීම: සිත පහදවාගෙන ධර්මය ඇසීමෙන් මරණින් මතු සුගතිගාමී වීමට (දෙව්ලොව හෝ මනුස්ස ලොව) පින රැස්වේ. සිහි නුවණ දියුණු වීම: ධර්මය අසන විට සිත එකඟ කරගැනීමට පුරුදු වන බැවින් ධාරණ ශක්තිය සහ අවධානය යොමු කිරීමේ හැකියාව වර්ධනය වේ. සන්සුන්බව සහ මානසික සහනය: සිතේ පවතින රාග, දෝෂ, මෝහ සහ කාංසා/මානසික ආතතිය දුරු වී සිතට මහත් සැනසීමක් ලැබේ. ප්‍රඥාව පහළ වීම: ලෝකයේ යථාර්ථය (අනිච්ච, දුක්ඛ, අනත්ත) තේරුම් ගැනීමට අවශ්‍ය නුවණ දියුණු වේ. 2. ධර්ම ශ්‍රවණය කරන මොහොතේ ලැබෙන විශේෂ ප්‍රයෝජන පංච නීවරණ යටපත් වීම: ධර්මයට සිත යොමු වී පවතින වේලාවට කාමච්ඡන්ද, ව්‍යාපාද වැනි නීවරණ ධර්ම සිතෙන් පහව යයි. කුසල් සිතුවිලි පමණක් ජනනය වීම: ධර්මය අසන මුළු කාලය පුරාවටම සිතේ ඇතිවන්නේ අලෝභ, අදෝෂ, අමෝහ යන කුසල් සිත්ය. 3. උතුම්ම ආනිසංසය (මාර්ග ඵල ලැබීම) සෝතාපන්න ආදී මාර්ග ඵල ලැබීම: බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයේ මෙන්ම පසුවද බොහෝ පිරිසක් මාර්ග ඵල ලැබුවේ ධර්මය ශ්‍රවණය කිරීමේදීය. නිවන් ලැබීමට අවශ්‍ය 'පරතෝගෝෂක ප්‍රත්‍යය' (අන්‍යයන්ගෙන් ධර්මය ඇසීම) ලැබෙන්නේ ධර්ම ශ්‍රවණයෙනි.