Η Πυθαγόρεια Διατροφή και η Ελευθερία της Μαγείρισσας | Κυριακή Στέργου

Σ' αυτό το βίντεο αναφέρομαι στην Πυθαγόρεια φιλοσοφία και διατροφή, φτιάχνω τηγανιτολουκουμάδες για πρωινό, ρεβύθια με μελιτζάνες για μεσημεριανό και φιλοσοφώ μαγειρεύοντας. Αμ πώς; Κεφάλαια 00:00 Πυθαγόρεια Φιλοσοφία 01:46 Οι τηγανιτολουκουμάδες 07:21 Ρεβύθια με μελιτζάνες και η φιλοσοφία περί ελευθερίας της μαγείρισσας 12:32 Ρόφημα Τζίντζερ με Μέλισσα Ξέρεις τον Πυθαγόρα, ε; Τον φιλόσοφο, για, που γύρω στο 530 π. Χ. ίδρυσε Σχολή στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας. Αυτόν. Ε, τον Πυθαγόρα τον απασχολούσαν δυο πράματα: οι αριθμοί και οι ηθικοί κανόνες. Μελετούσε που λες ο Πυθαγόρας τους αριθμούς και τις σχέσεις μεταξύ τους, διότι θεωρούσε πως οι αριθμοί είναι η αρχή και η ουσία των πάντων και ότι οι σωστές αναλογίες αριθμών συντελούν στην αρμονική λειτουργία του σύμπαντος. Επίσης τον Πυθαγόρα τον απασχολούσε να βρει και να ακολουθήσει τους κατάλληλους κανόνες, προκειμένου να ζει όσο το δυνατόν πιο αρμονικά με τον εαυτό του και με τον κόσμο γύρω του. Διότι ήθελε να καθαρίσει και να απελευθερώσει την ψυχή του από μια μακριά σκυταλοδρομία μετενσαρκώσεων σε διάφορα σώματα ανθρώπων ή ζώων. Μια παράμετρος αρμονικής διαβίωσης, ήταν η διατροφή βεβαίως. Διότι πως μπορείς να είσαι σε αρμονία με το περιβάλλον, άμα τρως ζώα και ψάρια. Κατά τον Πυθαγόρα λοιπόν η διατροφή πρέπει να βασίζεται στη χορτοφαγία, δηλαδή να περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, όσπρια, δημητριακά, ξηρούς καρπούς και φυτικά έλαια. Η κατανάλωση των γαλακτοκομικών πρέπει να είναι μετρημένη. Το φαγητό πρέπει να είναι απλό και λιτό. Η δε κατανάλωση κρέατος και ψαριών απορρίπτεται ασυζητητή. Σήμερα θα τιμήσω τον αγαπημένο μου φιλόσοφο και δεν θα μαγειρέψω ούτε κρέας, ούτε ψάρια, που ούτως ή άλλως τρώω σπάνια. Για πρωινό θα φτιάξω δικής μου έμπνευσης τηγανιτολουκουμάδες και για μεσημεριανό, έχω μουλιάσει ρεβύθια από βραδύς, θα τα κάνω με μελιτζάνες. Ξεκινάω να φτιάξω τους τηγανιτολουκουμάδες. Σε ένα ταπεράκι λιώνω 8 γραμμάρια νωπή μαγιά με τρεις κουταλιές της σούπας νερό, ρίχνω και μια κουταλιά της σούπας αλεύρι και ανακατεύω. Στη συνέχεια για άρωμα, ρίχνω κοπανισμένη μαστίχα χίου. Πρόσεχε μην το παρακάνεις, διότι οι τηγανίτες θα πικρίσουν και μπορεί να μη σ’ αρέσει. Πετάω και έξι κουταλιές ξυνογαλατάκι μέσα στο μείγμα και ανακατεύω. Ρίχνω άλλες 3 γεμάτες κουταλιές της σούπας αλεύρι και ομογενοποιώ. Τέλος καπακώνω το τάπερ, το σκεπάζω με μια πετσέτα και αφήνω το μείγμα μισή ώρα να φουσκώσει. Ας φτιάξω και μια καφεδιά. Ζεσταίνω σε ένα αντικολλητικό τηγάνι 2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο, που το έχω απλώσει σε όλη την επιφάνεια του. Αφού κάψει, ρίχνω κουταλιά κουταλιά το μείγμα. Γυρίζω τις τηγανίτες να ψηθούν και να φουσκώσουν κι απ’ την άλλη μεριά. Και τις ξαναγυρίζω κι απ’ τις 2 μεριές για να γίνουν τραγανές. Ουου επιτέλους φτάνει η ώρα της απόλαυσης! Απλώνω τους τηγανητολουκουμάδες σε ένα πιάτο, ρίχνω από πάνω τους ενάμιση κουταλάκι του γλυκού μέλι, χοντροκομμένα καρύδια και κανέλα. Τοποθετώ την κατσαρόλα με τα ρεβύθια που μούλιαζαν απ’ το προηγούμενο βράδυ, στην ζεστή εστία του τηγανιού. Και τ’ αφήνω να βράσουν, μέχρι να γίνουν μαλακά μαλακά. Κατά τη διάρκεια του βρασμού προσθέτω νερό αν χρειάζεται. Μιάμιση ώρα αργότερα ρίχνω 1 κοφτό κουταλάκι αλάτι χοντρό στα ρεβύθια, που έχουν μείνει με λίγο νερό. Ρίχνω μισό κουτί σάλτσα ντομάτας, 3 σκελίδες σκόρδο, ένα χοντροκομμένο κρεμμύδι. Μετά κόβω σε λεπτές φέτες 3 μέτριες μελιτζάνες και τις πετάω κι αυτές στην κατσαρόλα, μαζί άλλο μισό κουταλάκι αλάτι και το υπόλοιπο κουτί της σάλτσας. Αφήνω το φαΐ να βράσει μισή ώρα και ανακατεύω. Τέλος ρίχνω 100ml ελαιόλαδο και ανακατεύω ξανά. Το φαΐ είναι έτοιμο! Αααχ δεν κρατιέμαι. Θα φιλοσοφήσω και εγώ. Τι είναι η μαγειρική; Η μαγειρική για μένα ήταν πάντα κάτι ευχάριστο και δημιουργικό. Πέρα από αυτό όμως, σκέφτομαι ότι η μαγειρική είναι στοιχειώδης δεξιότητα αυτοεξυπηρέτησης και αυτοφροντίδας και ότι αποτελεί βασική υποχρέωση και ευθύνη απέναντι στον εαυτό. Το μαγείρεμα του φαγητού που τρώει ένα άτομο, πρέπει να γίνεται από το ίδιο, προκειμένου να έχει συνείδηση του τι περιέχει αυτό που τρώει, ποια είναι η ποιότητά του, πόσο κοστίζει, πόσος κόπος και χρόνος καταναλώθηκε για να γίνει το φαΐ. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος μαγειρεύοντας αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη του εαυτού του σε πολλαπλούς τομείς, διαφορετικά θα είναι πάντα έρμαιο του εκάστοτε μάγειρα. Άρα τελικά το να μαγειρεύει κανείς για τον εαυτό του, είναι άλλη μια έκφανση της ελευθερίας του. Κάτι λείπει. Ένα χωνευτικό αφέψημα ίσως; Καθαρίζω ένα κομμάτι τζίντζερ πάχους 1 cm περίπου και το κόβω σε λεπτά φετάκια μέσα σ’ ένα μπρίκι. Βάζω 1 φλυτζάνα νερό και το βράζω. Μέσα στη φλυτζάνα ρίχνω 4 φυλλαράκια μέλισσα και από πάνω το αφέψημα τζίντζερ. Τσίριο. Παραγωγή: Κυριακή Στέργου Αύγουστος 2026