เสียงปลุกจากหัวใจ

Verse 1 โอ้หนอ…อัตตา ลวงตาโลกใบนี้ ทำให้ใจผู้คนหลงทางทุกที หลับใหลอยู่ในความฝันอันยาวนาน ลืมความจริงของชีวิตที่เปลี่ยนผ่าน โลกหมุนไปด้วยคำว่า “ฉัน” และ “ของฉัน” ต่างแย่งชิงกันในสิ่งไม่ยั่งยืน กอบโกยเพียงความสุขชั่วคราว แล้วทิ้งหัวใจให้ว่างเปล่าเหมือนเดิม Chorus เมื่อไรหนอ ความจริงจะเปิดเผย ปลุกหัวใจให้ตื่นจากความลวงนี้ ให้ปัญญาเป็นเหมือนเสียงระฆัง เตือนว่าโลกนี้ไม่จีรัง หยุดเถิดการต่อสู้เพื่อสิ่งชั่วคราว หยุดเถิดความอยากที่ไม่เคยพอ ความสุขแท้ ไม่ใช่ “ฉันของฉัน” แต่มันงดงาม…เมื่อใจไร้ตัวตน Verse 2 ทุกวันที่เดินผ่านโลกแห่งความฝัน ทุกอย่างดูเลื่อนลอย ไร้ความหมาย ผู้คนมากมายยังหลับใหล ในดินแดนแห่งภาพลวงเหมือนอวตาร แต่แล้วใจก็เข้าใจในวันหนึ่ง ทุกดวงจิตมีเวลาของมัน เมื่อเหตุปัจจัยสุกงอมพร้อมกัน แสงตื่นรู้จะปลุกใจให้ตื่นเอง Bridge ไม่มีใครปลุกใครได้จริง นอกจากแสงธรรมในใจตน เมื่อถึงวันนั้นม่านแห่งความมืด ก็จะเปิดออกด้วยปัญญา Final Chorus เมื่อหัวใจตื่นจากความฝัน โลกทั้งใบก็เปลี่ยนความหมาย ความสุขแท้เงียบงามภายใน ไม่ต้องไขว่คว้า…ไม่ต้องครอบครอง เพียงปล่อยวาง “ฉัน” ลงเบา ๆ ความจริงก็เผยตัวตรงหน้า นิพพานไม่ไกลเกินกว่า หัวใจที่ตื่นแล้ววันนี้