Ölür Diye Kefen Hazırlamışlar… | Fatma ve Ailesi

Fatma daha birkaç aylıkken havale geçirmiş. Mevsim kışmış… Her yer karla kaplıymış. Köyde araba bulamayınca sabahı beklemek zorunda kalmışlar. Doktora götürdüklerinde ise doktor: “Geç kalmışsınız… Yapacak bir şey yok. Her şeye hazırlıklı olun.” demiş. Köye döndüklerinde Fatma için kefen bile hazırlamışlar. Ama Fatma gitmemiş… Hayata tutunmuş. Bugün 35 yaşında. Konuşamıyor, duyamıyor… Sadece birkaç kelime söyleyebiliyor. Onlardan biri “anne”, biri de “baba.” Videoda babasının arkadan geldiğini görünce Fatma’nın “Babaaa…” diye seslenişi hikayesini öğrendikten sonra bana çok dokundu. Çünkü bazen tek bir kelime, bir insanın bütün hayatını anlatmaya yetiyor. Ve videonun sonunda Fatma’nın fotoğrafını öpüp koynuna bastırarak sarılması… İşte o an burnumun direği sızladı. Belki biz o gün sadece birkaç fotoğraf çektik. Ama aslında bir ailenin 35 yıllık sevgisine, bir annenin evladına olan tarifsiz bağlılığına, bir babanın yüreğinde taşıdığı dünyaya şahit olduk. Ben o gün bir fotoğraf çekmedim sadece… Bir ailenin hatırasına, bir annenin ciğerine, bir babanın “baba” diye çağrılan dünyasına ömürlük bir iz bıraktım. Ve bir kez daha anladım: Bazı fotoğraflar albümlerde saklanmaz… İnsanın yüreğinde saklanır. Bir tablo Bir gözlük ve Bu tanışıklık konuyu nerden nereye getirdi…