Pericles Koukos: Sinfonietta (Α Βyzantine Tale) - Athens Philharmonia Orchestra

Περικλής Κούκος: Sinfonietta (A Byzantine tale) για ορχήστρα δωματίου και πιάνο (Ανάθεση Ινστιτούτο Goethe) Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών Μουσική διεύθυνση: Νίκος Τσούχλος 1. Grave-Poco piu mosso 2. Allegro molto e marcato - Poco meno mosso - Tempo primo 19.02.2026 ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ Από τη συναυλία: ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ Ι, ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΥΚΟ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Η Συμφωνιέτα συντέθηκε το 1986, ύστερα από ανάθεση του Ινστιτούτου Γκαίτε, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής. Το έργο αρθρώνεται σε δύο μέρη: Grave poco più mosso και Allegro molto e marcato – poco meno mosso – tempo primo. Παρουσιάστηκε αρχικά στην Αθήνα, ενώ στη συνέχεια ταξίδεψε σε σημαντικά μουσικά κέντρα του εξωτερικού, όπως το Λονδίνο, το Όσλο, η Στοκχόλμη, η Βοστώνη και η Κύπρος. Το έργο ανήκει στη νεανική περίοδο του συνθέτη και αποτελεί ένα έξοχο δείγμα συγκερασμού μεταξύ των δύο τάσεων που διατρέχουν τη γραφή του: την ελεύθερη ατονικότητα της πρώιμης περιόδου και τη νέα τονικότητα της κατοπινής δημιουργίας. Παρά τη διεθνή της παρουσία, η Συμφωνιέτα δεν έχει ακουστεί εδώ και περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Το πρώτο μέρος έχει τη μορφή μιας εκτεταμένης φαντασίας. Το μουσικό υλικό βασίζεται σε βυζαντινές κλίμακες, οι οποίες υφίστανται μια ιδιότυπη σειραϊκή επεξεργασία, χωρίς να χάνουν τον υπαινικτικό, τους χαρακτήρα. Η ενορχήστρωση αξιοποιεί την τεχνική των Klangfarben του Άρνολντ Σαίνμπεργκ, με το ηχόχρωμα να λειτουργεί ως δομικό στοιχείο της μορφής. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα κρουστά, όπου εμφανίζονται εκτενή αυτοσχεδιαστικά επεισόδια, ενώ στο δεύτερο τμήμα του μέρους παρεμβάλλονται σπαράγματα από το κύριο θέμα του δεύτερου μέρους, δημιουργώντας έναν εσωτερικό διάλογο ανάμεσα στις δύο ενότητες του έργου. Το πιάνο είναι obbligato, αλλά συχνά αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, λειτουργώντας ως καταλύτης της μουσικής εξέλιξης. Το δεύτερο μέρος είναι δομημένο ως σκέρτσο – τρίο – σκέρτσο και χαρακτηρίζεται από έντονη κινητικότητα και σαφή ρυθμική αγωγή. Σε αντίθεση με το πρώτο μέρος, η αρμονική γραφή είναι πιο ομόφωνη, ενώ η ενορχήστρωση στηρίζεται τόσο στη συμπύκνωση, όσο και στην αυτονομία των επιμέρους οργανικών ομάδων –έγχορδων, ξύλινων, χάλκινων και κρουστών– οι οποίες αποκτούν συχνά έναν ανεξάρτητο δραματουργικό ρόλο. Το πιάνο επανέρχεται ως φορέας του ρυθμικού παλμού, καθοδηγώντας την εξέλιξη και τη συνολική δυναμική του μέρους. Ήδη εδώ διαφαίνονται οι ρυθμικές αναζητήσεις που θα καθορίσουν τη μεταγενέστερη αναγνωρίσιμη περίοδο του συνθέτη, προβάλλοντας το ρυθμό ως κεντρικό άξονα της προσωπικής του γραφής. Περισσότερα για τη Φιλαρμόνια / More about us: www.apho.gr FACEBOOK facebook.com/ath.philharmonia INSTAGRAM ath.philharmonia SPOTIFY Athens Philharmonia Orchestra