‘Thuis wacht niemand op me… Mag ik even blijven?’ vroeg de landeigenaar aan de vrouw

🚪 YouTube betaalt ons niets voor deze verhalen. Houdt u ons overeind? ☕ ⬇️ https://ko-fi.com/keepusgoingg Twee cent kostte een kom hete anijsmelk op het ijs van de Enkhuizer haven, in de vorstwinter van februari achttienhonderdvijfennegentig. Voor dat geld kocht molenaar Meindert Vlaming elke keer een paar minuten warmte, en hij dronk die altijd staande naast zijn slee. Hij is zestig, bezit korenmolen De Verwachting tussen Wervershoof en Andijk, en ziet zijn klanten één voor één vertrekken naar een stoommaalderij in Hoorn. Zijn veertig mud rogge zit ergens op de dichtgevroren Zuiderzee, en daarom trekt hij zijn meel op schaatsen van dorp naar dorp over de sloten van West-Friesland. Op elke plek waar hij aankomt, staat ook de bruine kraam van netboetster Aagje Bakkum, altijd met een leeg krukje ernaast. De wind komt intussen steeds op het moment dat hij zijn molen niet kan bereiken, terwijl de sleepboot uit Hoorn het ijs op de grote vaart breekt voor een meelschuit die ook op smalle sloten moet zien te komen. Dit verhaal laat ook zien hoe het vroeger werkelijk ging: een molen met twee koppels stenen kon rogge op blauwe Rijnlandse steen en tarwe op Franse steen tegelijk malen. De Westfriese ringdijk, meer dan honderd kilometer lang, lag toen al eeuwen om dit land heen. Meindert, Aagje en hun dorpsgenoten komen uit onze eigen pen; kunstmatige intelligentie tekende de plaatjes en las de tekst voor.