Κορυδαλλός, Οκτώβριος 2002: Τα αποκαλυπτήρια του μέλλοντος

Όπως θα έλεγε ο Μπράιαν Μόλκο, η πρώτη μέρα του υπόλοιπου της ζωής μας https://paobchistory.substack.com/p/2002?u... Προημιτελικός κυπέλλου με Ολυμπιακό, ήταν το πρώτο ντέρμπι αιωνίων και τα αποκαλυπτήρια των δυο ομάδων μετά από ένα καλοκαίρι σαρωτικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα του ελληνικού μπάσκετ. Οι ομάδες έχουν μετακομίσει σε στρούγκες με αφορμή τις ανακαινίσεις των μεγάλων γηπέδων για τους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά αυτή η αλλαγή απλά επιβεβαιώνει την κατάρρευση του ενδιαφέροντος του κόσμου για το μπάσκετ εκείνα τα χρόνια. Τα μπάτζετ πέφτουν δραματικά, το πρωτάθλημα μετακομίζει για τους περισσότερους αγώνες του στην ελεήμονα ΕΡΤ, και ο ΑΝΤ1 δεν ανανεώνει μετά από μια δεκαετία το συμβόλαιό του με την ΕΟΚ με αποτέλεσμα το ντέρμπι να κινδυνεύει να μην μεταδοθεί τηλεοπτικά μέχρι που την τελευταία στιγμή το έδειξε ο Άλφα. Ο Ολυμπιακός ουσιαστικά «παρκαρισμένος» στον Κορυδαλλό με αστείο ρόστερ (Μρσιτς, Ντεμάρκο Τζόνσον κλπ.) να δίνει τα μόλις 350 εισιτήριά του (τόσα δικαιούτο η κάθε ομάδα) σε ακαδημίες και παιδιά. Από τον Παναθηναϊκό αντίθετα ήρθαν 350 μέλη του οπαδικού «αφάν γκατέ» που έστησαν πρωτόγνωρο γλέντι με δυο ώρες τραγούδι. Χωρίς Μποντιρόγκα (αλλά και Μουλαομέροβιτς, Ρότζερς) από την μια μεριά και Φορντ και Παπαλουκά από την άλλη, και με το star power του ντέρμπι να πέφτει κατακόρυφα, πόσος κόσμος κάθισε άραγε να δει έναν αγώνα που θύμιζε εποχές Παπαστρατείου και Τάφου; «Εγώ!» είναι η απάντηση, και μερικοί άλλοι τρελοί που ασχολούμασταν ακόμα με το άθλημα. Με έξι καινούριους παίκτες, εκείνος ο αγώνας ήταν η πρώτη μας ευκαιρία (από τις λίγες, σε μια χρονιά που οι αγώνες πρωταθλήματος του ΠΑΟ ήταν στο συνδρομητικό, τηλεοπτική κάλυψη Ευρωλίγκα δεν υπήρχε και η ομάδα είχε μετακομίσει στο μικροσκοπικό Σπόρτιγκ) να δούμε τι προετοίμαζε ο Ομπράντοβιτς. Και αυτό που είδαμε ήταν συναρπαστικό. Για να παραφράσω την περίφημη αποστροφή του Τζον Λαντάου για τον Μπρους Σπρίνγκστιν το 1974, είδαμε το μέλλον του μπάσκετ και το όνομά του ήταν Παναθηναϊκός. Στην ρακέτα είδαμε για πολλή ώρα μαζί τους Φώτση-Τσαρτσαρή, ένα ηδονικό δίδυμο των δυο ψηλών που αποτελούσαν τότε το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ. Από τους δυο τους, αν και ο Φώτσης είχε μόλις επιστρέψει από το ΝΒΑ, ήταν ο Τσαρτσαρής εκείνος που μαγνήτισε τα βλέμματα με το πληθωρικό του παιχνίδι στο ντεμπούτο του σε σημαντικό αγώνα με τα πράσινα. Όντας ακόμα αδύνατος και ευέλικτος, ο Τσαρτσαρής πραγματικά γάζωσε σε εκείνο τον αγώνα σε επίθεση και άμυνα δείχνοντας ότι ήταν ήδη το πληρέστερο τεσσάρι της Ευρώπης. Στην άμυνα σκέπασε τα καλάθια με ριμπάουντ και τάπες (δείτε το τρομερό του κόψιμο στην πρώτη φάση του δευτέρου ημιχρόνου στην αρχή του βίντεο) ενώ στην επίθεση έπαιξε το κλασικό του παιχνίδι μέσα-έξω, με την μπάλα να περνάει συνεχώς από τα χέρια του. Στο μικρόφωνο της μετάδοσης, ο Αργύρης Πεδουλάκης καμάρωνε για το πυρηνικό όπλο που είχε φτιάξει στο Περιστέρι για τρία χρόνια. Ο Άρτζι μάλλον δεν μπορούσε να φανταστεί καθώς έβλεπε τον Τσαρτσαρή στην πρώτη του χρονιά στα πράσινα ότι αυτός θα τον προπονούσε στην τελευταία του 11 χρονιά μετά. Στην περιφέρεια είδαμε την δραστική αλλαγή προσανατολισμού από το τσούκου-τσούκου μπολ της εποχής Ντέγιαν στο νέο pace and space με χαμηλά σχήματα και γρήγορο ρυθμό. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε σε όλο τον αγώνα με δυο πόιντ γκαρντ και προς το τέλος ακόμα και με τρεις (Καλαϊτζής, Μακντόναλντ, Λάκοβιτς). Ο Μακντόναλντ κουβάλησε την ομάδα, τις εντυπώσεις κέρδισε όμως ο Γιάκα Λάκοβιτς που οι περισσότεροι τότε τον βλέπαμε πρώτη φορά. Ο Σλοβένος έδειξε με το καλημέρα το γνωστό θράσος του, με αποκορύφωμα μια σεκάνς προς το τέλος όπου αστόχησε σε τρίποντο και στην αμέσως επόμενη επίθεση ξαναπήρε το ίδιο σουτ από την ίδια θέση και φυσικά το έβαλε, κλειδώνοντας την νίκη. Τρομερό ενσταντανέ όταν η κάμερα πιάνει τον Λάκοβιτς με τον Ζοτς να τα λένε με το κλασικό σατανικό βλέμμα και των δυο τους – ήταν σαφές ότι ο Σέρβος με το καλημέρα έκανε grooming στον Γιάκα ως ο επόμενος ηγέτης και ο Σλοβένος ήταν έτοιμος από καιρό. Το πού θα κατέληγε όμως όλο αυτό το έδειξε ένα φοβερό foreshadowing που έκανε ο Σκουντής προς το τέλος όταν σύγκρινε τον Λάκοβιτς με «έναν άλλο Σλοβένο», τον Μπετσίροβιτς. Και τέλος, χρόνο πήρε και ο αγαπημένος της σελίδας Ρόντνεϊ Μπιούρφορντ, συμπαίκτης του Φώτση την προηγούμενη χρονιά στο Μέμφις. Ο Ζοτς του έδωσε σουτ και ο Αμερικανός (παίζοντας χωρίς την μπαντάνα που τον μάθαμε μετά) μπόρεσε να ξεδώσει, με αποκορύφωμα ένα ταγκό που χόρεψε τον Νικαγκμπάτσε. Για πρώτη φορά ο Παναθηναϊκός είχε τρεις Αμερικανούς στην σύνθεσή του (μαζί με Μακντόναλντ, Μίντλετον), κάνοντας έτσι για πρώτη φορά κάτι που 20 χρόνια μετά θα έχει γίνει κανόνας στην Ευρωλίγκα. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε εκείνο το νοκ άουτ σχετικά άνετα στον δρόμο για το πρώτο κύπελλό του μετά από εφτά χρόνια. Ξαναβλέποντας εκείνη την ομάδα, είναι απίστευτο να σκεφτεί κανείς πόσο είχε αλλάξει το προφίλ της μόλις μέσα σε τρεις μήνες. Είναι ίσως η κομβικότερη στιγμή όχι μόνο στην καριέρα του Ομπράντοβιτς, αλλά και στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού μπάσκετ.