Osieczna POLSKA Z DRONA

  / kb.dron   https://www.facebook.com/profile.php?... Osieczna – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, przy drodze wojewódzkiej nr 432 Leszno – Śrem, nad Jeziorem Łoniewskim. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Osieczna. Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo należała do polskiej szlachty z rodu Borkowiców, którzy od nazwy miasta przyjęli odmiejscowe nazwisko Osieckich, a później Górków herbu Łodzia. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1464 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1397 była siedzibą własnej parafii. Wzmianki z 1635 nadał miejscowości prawa miejskie (lokacja około 1370) oraz herb Napiwon przedstawiający na złotym polu czerwoną głowę rogatego jelenia skierowaną ku przodowi. Herb ten w różnych odmianach był rodowym herbem Borkowiców, został też herbem miasta Sieraków, którego lokatorem był inny Borkowic Maciej. Wojsławowi Borkowicowi przypisuje się również budowę pierwszego zamku nad brzegiem Jeziora Łoniewskiego. Wiatraki koźlaki znajdują się na wzgórzu przy szosie Śrem – Leszno. Najstarszy z nich pochodzi z 1761, dwa pozostałe z XIX wieku. Użytkowane zgodnie z przeznaczeniem były do lat siedemdziesiątych XX wieku, obecnie stanowią atrakcję turystyczną. Wzgórze było areną zwycięskiej bitwy powstańców wielkopolskich z Niemcami w 1919. Obecnie Muzeum Młynarstwa i Rolnictwa. ZAMEK Zamek w Osiecznej – znajduje się w parku nad brzegiem Jeziora Łoniewskiego. Zamek po raz pierwszy wzmiankowany był w 1472 roku. następnie rozbudowano go około 1600 i 1700 roku, ale swój obecny charakter zawdzięcza przebudowie z lat 1890–1908, przeprowadzonej przez berlińskie biuro architektoniczne Reimer. Zamek ten miał kształt czworoboku z zachowanymi do dzisiaj w parterze skrzydłem zachodnim i północnym. Następnie zamek należał do Borków-Osieckich. Obecnie zamek architektonicznie składa się z trzech brył: najstarszego skrzydła północno-zachodniego zawierającego mury średniowieczne, skrzydła południowo-wschodniego i łączącej oba skrzydła części środkowej z wysoką (26 m) wieżą pochodzącą z 1900 r. Jak wskazują źródła ikonograficzne, część środkową zbudowano na istniejącej wcześniej budowli parterowej. Zamek ma kształt nieregularnego trójboku wokół otwartego dziedzińca. W architekturze przebudowanego zamku zachowano wszystkie istniejące składniki elewacji, wprowadzając dodatkowo elementy secesji i historyzmu.