محمود کریمی - زمینه (زیباترین آهنگم؛ نقّاره و طبل حرم)

شب بیست‌و‌نهم ماه صفر [1405-1448] هیأت رایة‌العباس زمینه (زیباترین آهنگم؛ نقّاره و طبل حرم) متن شعر: زیباترین آهنگم؛ نقّاره و طبل حرم گرماترین آغوشم، باب الرّضا قبل حرم چشم پر از اشک؛ راه نگام بسته؛ بیا بالاسرم، خود ببرم   دستامو بگیر؛ حس کنم دستاتو دردامو بگیر؛ حس کنم چشماتو عمرم رو بگیر؛ حس کنم روو پاتو  عشقی که شعله‌وره چطور از یاد ببره اونی‌که جون میده تا یه‌ناز ازت بخره دنیا و دین من! ای عرش‌نشین من جان جان أباالحسن! جان جان أباالحسن  توو نعمت آغوشت، شد موندگار کشور من یک کنج دارالذّکرت، شد معتکف رهبر من تا به محشر می‌مونه سایه‌ی تو روو سر من کلّ کهکشون شد بلاگردونت شد روح‌الأمین حاجب و دربونت شد سیّد علی تا ابد مهمونت هر دم میشه منجلی محبّت أزلی روو به تو میگم سلام کنار سیّد علی صحن و سرا و حرمت، سرمنزل راه نجات مابین سقّاخونه، سرچشمه‌ی آب حیات دل دادم به ساقی آب فرات دریا تویی و دور تو ساحل نیست مجنون منم و دل من قابل نیست لیلا أحدی جز ابوفاضل نیست