Tunay Şen / Yalnızlığımın Yangın Çiçekleri

Yalnızlığımın yangın çiçekleri, Aklımın aynasında filizlendi yine. Yaralarımı sinsice kaşıyan gece, Dikenli sarmaşıklar çizdi gözlerime. Gözlerimden akan beyaz güvercinler, Uçurumlarıma uçtu sessizce. Kanatlarında soluk mavi bir tabut, Küskün umudum var onun içinde. Önümde hep bir inatçı yokuş, Ayağımı ısırır soğuk taşlar. Yıkılsa da yaslandığım duvarlar, Hayat ağlarken başlar. Önümde hep bir inatçı yokuş, Ayağımı ısırır soğuk taşlar. Yıkılsa da yaslandığım duvarlar, Hayat ağlarken başlar. Kalbimin ortasını öpen keder, Boynuma yapışık siyah bir kolye. Anlamlar birer birer söner, Ben dönerim usulca deliye. Gölgem gibi yerle birim şimdi, İsyanım uzanır göklere kadar. Üzerime yıkıldı her seferinde, Yaslandığım bütün duvarlar. Önümde hep bir inatçı yokuş, Ayağımı ısırır soğuk taşlar. Yıkılsa da yaslandığım duvarlar, Hayat ağlarken başlar. Önümde hep bir inatçı yokuş, Ayağımı ısırır soğuk taşlar. Yıkılsa da yaslandığım duvarlar, Hayat ağlarken başlar. Önümde hep bir inatçı yokuş, Ayağımı ısırır soğuk taşlar. Yıkılsa da yaslandığım duvarlar, Hayat ağlarken başlar. Önümde hep bir inatçı yokuş, Ayağımı ısırır soğuk taşlar. Yıkılsa da yaslandığım duvarlar, Hayat ağlarken başlar. Söz: Tunay ŞEN Düzenleme : Gökçe KIZILDEMİR #aimusic #ai #art #edebiyat #gökçekızıldemir #şair #aşk #şiir #şiirheryerde