Երեխաները ծախեցին մոր տունը ու հանձնեցին նրան ծերանոց։ Նրանք չէին կարող պատկերացնել՝ ինչ կլիներ հետո

Տիկին Ռիման նստած էր հին բազկաթոռի մեջ՝ հայացքը հառած պատուհանից դուրս, դեպի բակը, որը ծանոթ էր մինչև վերջին մանրուքը։ Խնձորենիների տերևները արդեն դեղնել էին, և քամին կամաց-կամաց քշում էր դրանք հեռու։ Այս տունը երկար տարիներ եղել էր նրա ամրոցը։ Այստեղ անցել էին նրա կյանքի ուրախությունները, կորուստները, առօրյա հոգսերը։