Հպարտ Հեթանոս / Proud Pagan

Հպարտ Հեթանոս Իմ արմատները փորագրված են սրբազան տուֆի ու քարի մեջ։ Ավելի հին են, քան գրքերը՝ օտարածին ու անվերջ։ Ես գլուխ չեմ խոնարհում վախի կամ նոր օրենքի առաջ, Իմ արձագանքն է լեռներում հնչում՝ որպես հին կանչ ու հառաչ։ Ես նայում եմ Արարատին, նայում եմ բարձր գագաթներին, Ու զգում եմ ուժը հզոր, որ կապում է ինձ հին դարերին։ Մենք Բարձրավանդակի զավակն ենք, որտեղ երկինք ու երկիր են հանդիպում, Եվ տաճարների մոխիրը դեռ մեր սրտերում է բոցկլտում։ Ես հեթանոս եմ՝ ծնված կրակից և սրբազան արևից, Իմ երակներում հազարամյակների հպարտ արյունն է հոսում նորից։ Թեև տաճարները քանդվեցին, բայց ոգին երբեք չի մեռնի, Ես քայլում եմ աստվածների շավղով՝ անկոտրում ու անվանի։ Բաց ձեռքերով երկնքի տակ իմ ժառանգությունն եմ կերտում, Եվ հին աստվածների անուններն եմ հպարտորեն կանչում։ Արամազդն է բազմել վերևում՝ արարիչը մեծ ու հայրական, Գերագույն աստվածն ու հիմքը մեր հավերժական տան։ Նրա կողքին է Անահիտը՝ ոսկեմայրը բարի ու իմաստուն, Ով բժշկություն ու լիություն է լցնում ամեն մի տուն։ Իսկ այնտեղ, որտեղ ջրերն են հոսում լեռնային վտակով, Գեղեցկուհի Աստղիկն է պատում աշխարհը սիրո հեքիաթով։ Թող ինձ կորած համարեն նրանք, ովքեր կույր են հին լույսի առաջ, Բայց ես տեսնում եմ տիեզերքի բոցը և տանում հաղթական ընթացք։ Ես հեթանոս եմ՝ ծնված կրակից և սրբազան արևից, Իմ երակներում հազարամյակների հպարտ արյունն է հոսում նորից։ Թեև տաճարները քանդվեցին, բայց ոգին երբեք չի մեռնի, Ես քայլում եմ աստվածների շավղով՝ անկոտրում ու անվանի։ Բաց ձեռքերով երկնքի տակ իմ ժառանգությունն եմ կերտում, Եվ հին աստվածների անուններն եմ հպարտորեն կանչում։ Երկինքը որոտում է հանկարծ, կայծակն է ճեղքում ամպը սև, Երբ Վահագնն է վիշապին հաղթում՝ հզոր, անվախ ու անթև։ Ամպրոպի տիրակալը՝ բոցից ծնված, կայծակը ձեռքին, Վերադարձնում է ազատությունը մեր հնամենի հողին։ Իսկ Միհրն է վառում խավարը՝ մաքուր ու անբասիր լույսով, Արդարության աստվածը մեծ, որ տուն է գալիս հույսով։ Նրանք չեն կարող ջնջել այն կայծը, որ ապրում է քարի մեջ, Մեր հին հավատքն արթնանում է, նրա ուժը չունի վերջ։ Տիրն է գրել իմ ճակատագիրը իր ոսկե գրքի էջերում, Նա գիտի գիտության գաղտնիքը և իմ երազներն է հիշում։ Իսկ Նանեն վերցնում է վահանը՝ պատրաստ սուրբ մարտի, Որ պահպանի իմաստությունը հին ու մեր ոգին հարթի։ Թող Ծովինարը փոթորիկ բերի՝ կարկուտ ու կատաղի ծով, Այդ անձրևը միայն կմաքրի ինձ օտար ու կեղծ շղթայով։ Ես չեմ վախենում փոթորկից, ոչ էլ երկրային վերքերից, Քանզի իմ ուժն է գալիս վերին, անմահ աստվածներից։ Ես հեթանոս եմ՝ ծնված կրակից և սրբազան արևից, Իմ երակներում հազարամյակների հպարտ արյունն է հոսում նորից։ Թեև տաճարները քանդվեցին, բայց ոգին երբեք չի մեռնի, Ես քայլում եմ աստվածների շավղով՝ անկոտրում ու անվանի։ Բաց ձեռքերով երկնքի տակ իմ ժառանգությունն եմ կերտում, Եվ հին աստվածների անուններն եմ հպարտորեն կանչում։ Հպարտ հեթանոս եմ կանգնած՝ լույսի ու քարի զավակ, Հին աստվածներն են ինձ տվել այս սուրբ ու մեծ կտակ։ Գառնիից մինչև բարձր գագաթներ սրբազան կրակն է վառվում, Հողը հիշում է, թե ով ենք մենք. հին հայոց ոգին է հառնում։