Rigel’in Feneri- Bendeki bu delilik hali

Bu şarkı bir aşk hikâyesi değil; insanın kendi içindeki karanlıkla ve çözemediği sırlarla karşılaşmasının hikâyesi. Bu şarkıda “delilik” psikolojik bir bozulma değil; dünyayla uyumsuzluk hâlidir. Buradaki sessizlik huzur değil. Tam tersine yaklaşan bir iç çöküşün habercisi. İnsan bazen kırıldığı an bağırmaz; en sessiz hâline çekilir. Sessizlik burada bastırılmış bir taşkınlık. Bu yüzden şarkı, Emil Cioran’ın düşüncesine çok yakındır. İnsan belirli bir acı yüzünden değil, bazen var olmanın ağırlığından yorulur. İnsan bazen büyük hakikatler istemez. Biraz gökyüzü. Biraz sevilmek. Belki de şarkının en ağır tarafı şu: İnsan bazen hayatın sırrını aramaz. Sadece içindeki karanlığı biraz hafifletecek bir sıcaklık arar. Rigel’in Feneri’nde her şarkı, ruhun karanlıkta kalmış tarafına tutulmuş küçük bir hakikat ışığıdır. Bendeki bu delilik hali Fırtına öncesi sessizlik gibi Üstüme çöken karanlıklar Eskiden kalmış bir sis gibi Ölü bir yaprak gibi Savrulur tenim benim Eski kitaplarda yazar Erişilmez sırrı kadim Bir parça mavi gökyüzü Biraz da sevseydin beni İnce zayıf yüzümde Rüzgar misali kaldı hüzün Ölü bir yaprak gibi Savrulur tenim benim Eski kitaplarda yazar Erişilmez sırrı kadim söz&müzik: Rigel #rigelinfeneri #felsefimüzik #edebiyatvemüzik #senianlayanşarkılar #cioran #jung #melankoli #gotik #varoluş #hakikat