Bir Avuç Emek

Köy yolunda akşam iner, taşlar serin Kapımda eski bir mektup, yazısı silinmiş Kim taşır dünün yükünü sabaha kadar? Avuçlar boş kalır, yorgunluk kalır Bir avuç emek ektim kuru toprağa Bir tas su verdim suskun fidana Gençliğim geçti usulca, ardıma bakmadan Günler geçer, gönül öğrenir vedalaşmayı Her bahar başka bir renkle çıkar karşıma Bir dal çiçek açar, biri eğilir rüzgârda Sözün varmadığı yerde malın neye yarar? Kalan, bir dost sesidir akşam sofrasında Bir avuç emek ektim kuru toprağa Bir tas su verdim suskun fidana Gençliğim geçti usulca, ardıma bakmadan Günler geçer, gönül öğrenir vedalaşmayı Düşen yaprak dalına dönmez Geçen gün kapıyı çalmaz Duvarın çatlağı kapanır belki Ama içindeki iz başka anlatır Bahçenin son gülü başını eğince Adını anarım, sessizce Köy yolunda akşam iner, taşlar serin Bir avuç emek kalır, gerisi mevsim