BU HAYAT BENİ EZDİKÇE - FLow377

söz ve müzik - FLow377 BU HAYAT BENİ EZDİKÇE (sözler) Daha genç yaşımda eskidi hayallerim, Cebimde birkaç bozukluk, içimde bin kederim. Kimse sormadı bir kere, “Nasılsın, iyi misin?” Herkes akıl verdi bana, kimse uzatmadı elini. Cebimde yol parası yok, önümde koca bir dünya, Kimi doğuştan beyefendi, ben doğuştan mahkûm yokluğa. Bir iş bulsam ömür gider, bulamasam aç kalırım, Ben ne yapsam bu düzenin en altında yaşlanırım. Diploma duvarda durur, karnım yine doymuyor, Cahil konuşur, bilen susar, kimse kimseyi duymuyor. Beni dışımdan yargıladın, içimi bir kere görmedin, Ben kendime yetemezken bir de tepeden hüküm verdin. Hiçbir kız elimi tutmadı, bilmem aşkın dilini, Ben uzaktan sevdim hep de sakladım her hislerimi. Kimi güzelliğiyle övündü, kimi parasıyla güldü, Benim nasibime yalnızlık, alay ve susmak düştü. Gülmeyi unuttum artık, yüzümde eski bir ifade, Her gün başka bir sorun var, hangisine vereyim mücadele? Bana “çalış, kurtul” diyorlar, sanki yolum dümdüz, Ben daha güne başlayamadan tükeniyorum gündüz. Bu hayat beni ezdikçe içimde bir şey kırılıyor, Ben sustukça herkes üstüme bir duvar örüyor. Param yoksa sözüm yokmuş, kimliğim cebimmiş, İnsanlık dedikleri şey meğer paraya yenilmiş. Ben de bir gün gülecektim, bana da bahar gelecekti, Bir çift göz beni sever, kalbim evini bulacaktı. Şimdi aynaya bakıyorum, tanımıyorum kendimi, Daha yolun başındayım, hayat bitirdi beni. Ben kimseye yük olmadım, Yüküm ağır diye sustum. Bir gün olsun anlaşılmayı istedim, Beni dinlesinler diye değil… Beni yargılamadan önce görsünler diye. Bu hayat beni ezdikçe içimde bir şey kırılıyor, Ben sustukça herkes üstüme bir duvar örüyor. Param yoksa sözüm yokmuş, kimliğim cebimmiş, İnsanlık dedikleri şey meğer paraya yenilmiş. Ben de bir gün gülecektim, bana da bahar gelecekti, Bir çift göz beni sever, kalbim evini bulacaktı. Şimdi aynaya bakıyorum, tanımıyorum kendimi, Daha yolun başındayım, hayat bitirdi beni.