اجرای شنیدنی غزل حافظ که دل را می‌برد | به می عمارت دل کن... | Rumi

«به می عمارت دل کن که این جهان خراب است بر آبِ خویش عمارت بناست، بی‌بنیاد» غزل ۷۹ حافظ، روایتی عمیق و تأمل‌برانگیز درباره ناپایداری جهان، گذر عمر و ارزش لحظه‌های زندگی است. حافظ با زبان همیشگی و رندانهٔ خود، از ما می‌خواهد دل را به چیزی فراتر از این جهان گذرا بسپاریم و قدر لحظه‌ای را که در اختیار داریم بدانیم. به می عمارتِ دل کن که این جهانِ خراب بر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد چو شمع صومعه افروزی از چراغِ کنشت مَکُن به نامه سیاهی ملامتِ منِ مست که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ که گر چه غرقِ گناه است، می‌رود به بهشت این غزل آمیزه‌ای از عشق، رندی، اندیشه و موسیقی کلام حافظ است؛ شعری که هر بار شنیدن آن می‌تواند معنایی تازه در دل شنونده بنشاند. 🎵 غزل شماره ۷۹ ✍️ شاعر: حافظ شیرازی 🎙 اجرا: جیران موزیک این اجرا تقدیم به دوستداران حافظ، شعر کلاسیک فارسی و موسیقی اصیل ایرانی. 🌹 اگر این اجرا را دوست داشتید، با لایک و اشتراک‌گذاری از ما حمایت کنید و نظر خود را درباره این غزل در بخش دیدگاه‌ها بنویسید.