17 CZOŁGÓW – KODZIOWCE 1939

Noc z 21 na 22 września 1939 roku. Kodziowce na Grodzieńszczyźnie. Po agresji Związku Sowieckiego na Polskę oddziały Armii Czerwonej posuwają się na zachód. Na ich drodze staje 101 Rezerwowy Pułk Ułanów dowodzony przez mjr. Stanisława Żukowskiego. Przeciwnik dysponuje czołgami, samochodami pancernymi i bronią maszynową. Polscy ułani walczą pieszo. Nocna bitwa zamienia wieś w pole walki. Według polskich relacji ułani unieszkodliwiają 17 sowieckich wozów bojowych. Sami ponoszą bardzo ciężkie straty. Ranny zostaje dowódca pułku mjr Stanisław Żukowski. Wśród rannych znajduje się również rtm. Narcyz Łopianowski, którego dalsze losy poprowadzą przez sowiecką niewolę, Łubiankę, Cichociemnych i Powstanie Warszawskie. Ta historia jest również odpowiedzią na jeden z najbardziej uporczywych mitów kampanii 1939 roku. Polska kawaleria nie prowadziła samobójczych szarż z szablami na czołgi. Ułan był żołnierzem. Koń dawał mu mobilność. Kiedy sytuacja tego wymagała, zsiadał i walczył pieszo. Kodziowce pokazały to w najbardziej brutalny sposób. NIE SZABLĄ NA CZOŁGI. BRONIĄ. GRANATEM. OGNIEM. „17 CZOŁGÓW – KODZIOWCE 1939” Serce i Stal Jeśli takie mniej znane historie polskich żołnierzy powinny wracać do pamięci, zostaw ślad pod materiałem i udostępnij go dalej. #Kodziowce #Wrzesień1939 #IIWojnaŚwiatowa #Ułani #KawaleriaPolska #HistoriaPolski #ArmiaCzerwona #SerceIStal #1939