چرا دانشمندان میگویند، قرآن را انسان نوشته است؟

چرا دانشمندان میگویند، قرآن را انسان نوشته است؟ طرفداران این دیدگاه معتقدند قرآن در اصل یک کتاب واحد نبوده که در یک یا دو دهه از زندگی یک نسل نوشته شده باشد. بلکه مجموعه‌ای از متون است که از منابع مختلف گردآوری و طی مراحل طولانی ویرایش شده تا سرانجام به شکل قرآنی که امروز می‌شناسیم درآید. از این رو، قرآنی که در دست ماست، در واقع ویرایشی از یک متن اصلی قدیمی‌تر است که محمد بر پایهٔ آن قرآن خود را ساخت و تحولش پس از او نیز ادامه یافت تا شکل کنونی‌اش را پیدا کرد. این متن هسته‌ای، به نظر بسیاری، یک متن آیینی یا عبادی بوده که نزد گروهی مسیحی یا یهودی در جزیرة‌العرب وجود داشته. منظور از اینکه قرآن متنی آیینی است، این است که برای خواندن در مراسم‌های مذهبی، نمازها و جشن‌ها نوشته شده؛ یعنی کتابی که در آیین مقدس قرائت می‌شده. به باور طرفداران این نظریه، ویژگی آیینی بودن، مشخصهٔ اصلی قرآن اولیه دست‌کم در مراحل نخست آن است و کلید فهم تاریخ و معنای آن به شمار می‌رود. از برجسته‌ترین کسانی که این دیدگاه را گسترش دادند، الهی‌دان آلمانی گونتر لولینگ و متخصص زبان‌های سامی کریستوف لوکسنبرگ هستند. لولینگ معتقد است قرآن شکل متأخر و تکامل‌یافته‌ای از یک متن اصلی یا لایهٔ هسته‌ای است. حدود یک‌سوم آن پیش از ظهور پیامبر وجود داشته؛ سرودهای ستایشی و قطعات شعری مسیحی متعلق به گروهی یهودی-نصرانی که در مراسم عبادی از آن‌ها استفاده می‌کردند. این قطعات بعداً جمع‌آوری شدند و با افزوده‌هایی که معنای تازه‌ای به آن‌ها بخشید، هستهٔ قرآن قدیمی را تشکیل دادند. به نظر او، این متن ابتدا بدون نقطه و حرکت نوشته شده و مدتی به همان شکل باقی مانده، سپس در قرن‌های هفتم و هشتم بازویرایش و بازسازی شده و عناصر تازه‌ای به آن افزوده شده است. کار ویرایشی تا زمان بلوغ اسلام، شکل‌گیری سیره‌ها و ظهور تفاسیر ادامه یافت تا قرآن شکل نهایی‌اش را پیدا کرد و به‌عنوان کتاب مقدس پذیرفته شد. لولینگ می‌گوید قرآن از چهار مرحله گذشته و چهار لایهٔ متنی متفاوت دارد. کهن‌ترین لایه حدود ۲۰۰ سال پیش از محمد است و جدیدترین آن به قرن هشتم یا نهم بازمی‌گردد. هر لایه از نظر سبک، دستور زبان، پیام و معنا با دیگری متفاوت است.