Stockholms Spårvägar - linje 7, CAF Urbos AXL #469

Początek historii tramwajów w sztokholmskiej aglomeracji rozpoczął się w 1877 roku, kiedy na tory wyjechał pierwszy wagon ciągnięty przez konie. Sieć stopniowo się rozwijała, 10 lat później uruchomiono również tramwaj parowy, który od 1901 roku zastąpiono elektrycznym, żeby 4 lata później prowadzić wszystkie przewozy w taki sposób. Już 30 lat później rozpoczęły się plany likwidacji tego środka transportu, na rzecz trolejbusów. Ostatecznie trolejbusy kursowały przez 23 lata (1941-1964), a w 1967 roku zlikwidowano praktycznie całą sieć tramwajową. Miało to miejsce w dzień H - dokładnie 3 września, kiedy w całej Szwecji przestawiono ruch lewostronny na prawostronny. Ponieważ większość torów wbudowana była w jezdni, dostosowanie do tego systemu także tramwajów, uznano za zbyt kosztowne - inaczej było za to w Göteborgu, który podjął ogromne koszty celem dostosowania swojej sieci do ruchu prawostronnego, a ta do dzisiaj obejmuje swoim zasięgiem praktycznie całe miasto. Mimo tego w 1967 roku nie zlikwidowano kompletnie wszystkich linii - pozostawiono trzy, pozbawiając je centralnych odcinków (jedną z nich 4 lata później również pogrzebano). Zdecydowano się na taki krok, ponieważ trasy te miały charakter aglomeracyjny i nie miały styczności z układem drogowym - skrócono je do stacji metra, którym można było dalej dostać się do centrum Sztokholmu. Tramwaje do centrum powróciły w 1991 roku w ramach linii Djurgårdslinjen, jednak jedynie jako wspomnieniowe połączenie specjalne, obsługiwane przez zabytkowe wagony - było to możliwe dzięki zaangażowaniu i inicjatywie podjętej przez miłośników tramwajów, którzy bardzo chcieli powrotu tego środka transportu na wyspę muzeów - Djurgården. Ponieważ chętnych na pokład nie brakowało, miasto podjęło się przywrócenia regularnych połączeń. Projekt nazwano Spårväg City, a trasę wydłużono nieznacznie w kierunku centrum - w 2010 roku na regularne kursy wyruszyły nowoczesne Bombardiery. 8 lat później siódemkę ponownie wydłużono, do centralnego węzła przesiadkowego T-Centralen, dzięki czemu linia została zintegrowana z metrem. Ponieważ niemieckie tramwaje zamówiono na szybko, stały się równie szybko ofiarą własnego sukcesu - regularnie "pękały w szwach". Po 10 latach eksploatacji wycofano je wszystkie i zastąpiono przestronniejszymi składami marki CAF, które zamówiono w ramach sporej umowy ramowej, zakładającej dostawy do 121 pojazdów. Stare jednostki znalazły swój drugi dom w Norrköping, natomiast SS zunifikowały flotę. Na dzień dzisiejszy po aglomeracji kursuje 6 linii tramwajowych (wliczając zabytkową 7N) na czterech odrębnych trasach. 7 T-Centralen - Waldemarsudde 1. T-Centralen 2. Kungsträdgården 3. Nybroplan 4. Styrmansgatan 5. Djurgårdsbron 6. Nordiska museet/Vasamuseet 7. Liljevalchs/Gröna Lund 8. Skansen 9. Djurgårdsskolan 10. Waldemarsudde