เพลงพวงมาลัย ฉากเปิด ละครเพลงพื้นบ้าน เรื่อง พระปีย์

โดย สตานันท์ ครุฑพิเชฐ ผมเลือกใช้เพลงพวงมาลัย ในฉากเปิดและปิดเรื่อง ด้วยเนื้อร้องเดียวกัน แต่วางรูปแบบให้ผู้แสดงใช้อารมณ์ที่ต่างกันในการร้อง เพลงพวงมาลัยเป็นเพลงที่หลายท่านอาจคุ้นหูจากบทขึ้นเพลงที่ร้องว่า “เอ้อละเหยลอยมา…” ผมตีความคำว่า “ลอย” ด้วยนัยสองประการ ประการแรกคือ “ลอยขึ้นที่สูง” ประการที่สองคือ “ลอยอย่างเคว้งคว้าง” และผมเลือกใช้ “กลอนลง“ (กลอนที่มีสัมผัสท้ายเป็นเสียง โ-ะ + ง) เพื่อให้รับกับคำลงว่า “พวงเอยมหาหงส์ ร่วงลงดินเอย” เพราะต้องการสื่อว่าดอกมหาหงส์มีชื่อสูงส่ง แต่ต้นของมันเป็นพุ่มเตี้ย มีลำต้นเทียม แม้ดอกจะหอมแต่ก็บอบบาง ผมเปรียบ “มหาหงส์” เป็น “พระปีย์” ที่มีชีวิตล่องลอย แม้จะมีฐานะสูงส่งแต่ก็ขาดความมั่นคง แม้จะมีร่างเล็กเตี้ยแต่ก็มีรูปงาม นอกจากนี้ผมยังปรับทำนองเอื้อนคำว่า “มหาหงส์” กับ “ร่วง” ให้มีโน้ตที่ล้อกัน คือ มหาหงส์ ( มฺ ซลท รํ) — “ร่วง” (รํ ทลซ มฺ) ให้เห็นถึงความขึ้น-ลง ในมิติที่ลึกซึ้งขึ้น