DASHNI E PERJETSHME

DASHNI E PËRJETSHME Kur isha e re, unë andrroja nji dashni që s’kishte mbarim, që as koha s’ma largonte, që më rrinte n’shpirtin tim. Me ia thanë dikujt çdo fjalë, pa pasë frikë me kenë vetja, me ia lanë kryet mbi sup, kur të randë m’u dukej jeta. Edhe unë ty të kam kërku, n’fytyra që s’i mbaj ma mend, derisa qeshe përballë meje, e pranë teje gjeta vend. S’kam premtime sa krejt qielli, kam nji dorë me ta shtrëngu, kam nji zemër që të zgjedh, çdo mëngjes kur ka me u çu. Dashni, dashni e përjetshme, rri me mu, rri me mu! Kur të zbardhen flokët tanë, prapë kam me t’thanë: të du! Dashni, dashni e përjetshme, dorën tande mos ma ndaj, çdo ditë jetën me e nda me ty, këtë andërr ende e mbaj. Para teje maskat bien, s’kam nevojë me u fsheh ma, ti m’i njeh edhe heshtjet, edhe lotët që s’kanë ra. S’ke nevojë me kenë e fortë, çdo herë që të shoh në sy, edhe ditën kur të thyhesh, ke nji vend këtu te unë. Nëse jeta na lodh hapat, a ke me m’pritë përsëri? Kam me e ulë hapin pranë teje, rrugën bashkë me ty me e kry. S’asht çdo ditë pranverë për ne, po çdo stinë na gjen të dy, me u ndigju, me u falë, me u zgjedhë prapë në dashni. Dashni, dashni e përjetshme, rri me mu, rri me mu! Kur të zbardhen flokët tanë, prapë kam me t’thanë: të du! Dashni, dashni e përjetshme, dorën tande mos ma ndaj, çdo ditë jetën me e nda me ty, këtë andërr ende e mbaj. Kur isha e re, unë andrroja… Sot atë andërr e jetoj. Dashni, dashni e përjetshme, çdo ditë ty të zgjedh, të du!