เหนื่อยก็เก็บเอาไว้ในใจ

ลืมตาตื่นมาพร้อมความล้าที่สะสม ต้องฝืนร่างกายที่กำลังแตกสลาย ทุกนาทีเหมือนมีหินถ่วงใจไว้ เหนื่อยเกินจะหายใจ แต่ต้องไปต่อ อยากจะทรุดลงกอดตัวเองแล้วร้องไห้ อยากปลดปล่อยความทรมานที่ซ่อนไว้ แต่โลกใบนี้ไม่เคยมีที่ให้คนอ่อนแอ ทำได้แค่ฝืนยิ้มบังหน้าสู้ต่อไป เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องเก็บมันเอาไว้! ซ่อนความพ่ายแพ้ไม่ให้ใครได้เห็น! ก้มหน้ารับความจริงที่แสนเค้น! ต้องทนเป็นคนที่แข็งแกร่งทั้งที่ใจพัง! (อู้ววว... กลืนน้ำตาลงข้างใน) คำว่าไหวพูดออกไปจนชินปาก แต่ข้างในแหลกสลายกลายเป็นผุยผง ทุกคืนวันเหมือนเดินบนเส้นฟาง ไม่รู้จะทนทานได้อีกนานเท่าไร อยากจะทรุดลงกอดตัวเองแล้วร้องไห้ อยากปลดปล่อยความทรมานที่ซ่อนไว้ แต่โลกใบนี้ไม่เคยมีที่ให้คนอ่อนแอ ทำได้แค่ฝืนยิ้มบังหน้าสู้ต่อไป เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องเก็บมันเอาไว้! ซ่อนความพ่ายแพ้ไม่ให้ใครได้เห็น! ก้มหน้ารับความจริงที่แสนเค้น! ต้องทนเป็นคนที่แข็งแกร่งทั้งที่ใจพัง! (อู้ววว... กลืนน้ำตาลงข้างใน) (แบกต่อไป...) ทั้งที่ไม่มีแรงเหลือ! (ทนต่อไป...) ทั้งที่ไร้ทางออก! ไม่ไหวแล้วโว้ยยย... แต่ก็ต้องเดินต่อ! (เก็บมันไว้... ซ่อนมันไว้...) ไม่ให้ใครเห็น! เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องเก็บมันเอาไว้! ซ่อนความพ่ายแพ้ไม่ให้ใครได้เห็น! ก้มหน้ารับความจริงที่แสนเค้น! ต้องทนเป็นคนที่แข็งแกร่งทั้งที่ใจพัง! (อู้ววว... เก็บเอาไว้ในใจ!) (เหนื่อยเหลือเกิน...) ก้าวต่อไป... แม้ใจจะอยากหยุดเดิน... ซ่อนมันไว้... ในมุมมืดของหัวใจ... (เก็บไว้... ตลอดไป...)