ลุกขึ้นจากเถ้าถ่าน|LH06

ฉันเดินผ่านเปลวไฟในคืนหม่น ดั่งต้นไม้ถูกพายุโหมกระหน่ำ เคยฝากฝันไว้กับฟ้าทุกคืนค่ำ กลับถูกย้ำให้แหลกแหลกกลางสายลม รอยบาดแผลฝากรอยไว้บนหัวใจ ดั่งหินผุกร่อนด้วยฝนพรำขื่นขม แม้ชีวิตถูกเหยียบย่ำจนจมจม แต่ไฟข่มอยู่ในอกยังไม่คลาย หากชะตาคือคลื่นที่โหมซัด ฉันจะขัดเกลาหัวใจให้แข็งหิน หากฟ้าคือกำแพงขวางชีวิน ฉันจะปีนข้ามไปด้วยสองมือ ฉันจะลุกขึ้นจากเถ้าถ่าน ดั่งตะวันพ้นผ่านคืนมืดหม่น แม้โลกหล้าถาโถมเข้าโรมรน ฉันจะทนจนกว่าฟ้าจะเปิดทาง ต่อให้ลมพายุพัดจนล้ม ต่อให้จมอยู่ใต้เงาความอ้างว้าง ฉันจะเก็บประกายไฟที่เลือนลาง มาจุดกลางหัวใจให้ลุกโชน เคยเดินเดียวดายใต้ฟ้าสีเทา มีเพียงเงาเคียงข้างไม่ห่างหาย หยาดน้ำตารินรดบนผืนทราย ดั่งความหมายถูกลบเลือนด้วยกาลเวลา ทุกคำคนเปรียบดั่งคมมีดกรีด ทุกชีวิตเคยถูกเหยียบจนไร้ค่า แต่ความเจ็บกลับหลอมใจให้แกร่งกล้า ดั่งเหล็กกล้าผ่านไฟจึงได้คม หากความมืดคือคืนที่ไร้ดาว ฉันจะเป็นแสงพราวกลางความขม หากเส้นทางโรยหนามจนระบม ฉันจะเดินด้วยเท้าที่มีเลือด ฉันจะลุกขึ้นจากเถ้าถ่าน ดั่งตะวันพ้นผ่านคืนมืดหม่น แม้โลกหล้าถาโถมเข้าโรมรน ฉันจะทนจนกว่าฟ้าจะเปิดทาง ต่อให้ลมพายุพัดจนล้ม ต่อให้จมอยู่ใต้เงาความอ้างว้าง ฉันจะเก็บประกายไฟที่เลือนลาง มาจุดกลางหัวใจให้ลุกโชน หากฉันเป็นเพียงเถ้าธุลี ก็จะมีวันที่ลอยเหนือผืนฟ้า หากฉันเป็นเพียงหินไร้ราคา จะขัดเกลาจนกลายเป็นเพชรพราว หากชะตาคิดจะพรากลมหายใจ ฉันจะใช้ลมหายใจต้านเรื่องราว หากชีวิตคือสงครามอันยืดยาว ฉันจะก้าวจนเลือดหยดสุดท้าย ฉันจะลุกขึ้นจากเถ้าถ่าน ดั่งตะวันตื่นฟ้าหลังฝนหาย แม้ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลราย หัวใจยังไม่ยอมตายตามชะตา ให้พายุพัดผ่านไปอีกกี่ครั้ง ให้ความหวังริบหรี่สักเพียงไหน ฉันจะเป็นเปลวไฟกลางคืนไกล เผาความกลัวให้มอดไหม้ไปกับลม ฉันไม่ใช่คนเดิมที่เคยล้ม ไม่ใช่เงาที่จมหายใต้ความขม จากเถ้าถ่านที่ถูกทิ้งไว้ระทม ฉันจะลุกขึ้น… และเป็นตัวฉันเอง #เพื่อชีวิต#สู้ชีวิต#ไม่ยอมแพ้