Είμαι το βάρος στη ζωή τους

Στίχοι - Μουσική επιμέλεια : Χατζησωτηρίου Δημήτρης Στα εξήντα τέσσερα, με το παλτό στο χέρι, έναν δρόμο ανέβηκα, που ο καθένας ξέρει. Τρεις εβδομάδες σιωπή, το τηλέφωνο αδειανό, λέω είναι απασχολημένοι, και στο σπίτι τους πηγαίνω. Θυμήθηκα το κοριτσάκι μου, που έτρεχε να με δει, ο μπαμπάς είναι σπίτι! φώναζε η παιδική φωνή. Μα τώρα πίσω απ’ το χαμόγελο, υπάρχει μια ενοχή, μια πόρτα, που ανοίγει, από υποχρέωση θερμή. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, έχουνε τη ζωή τους, κι εγώ δεν ήμουν πια, το κέντρο στη ζωή τους. Σοκολάτες στη τσέπη μου, το τάμπλετ, ο καναπές, βλέμματα που κοιτούν οθόνες, κουβέντες τυπικές. Δεν ήμασταν έτοιμοι να σε υποδεχτούμε, είπε σιγανά, και το τικ-τακ του ρολογιού ακούστηκε βαριά. Ένα θα φύγω παιδιά είπα, κι η ανακούφιση στα μάτια, έκανε την καρδιά μου, να γινεί κομμάτια. Μα τώρα, πίσω απ’ το χαμόγελο, υπάρχει μια ενοχή, μια πόρτα, που ανοίγει, από υποχρέωση θερμή. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, έχουνε τη ζωή τους, κι εγώ δεν ήμουν πια, το κέντρο στη ζωή τους. Στο σκοτάδι, στη βροχή, που πέφτει έξω, πήρα απόφαση βαριά, τον εαυτό μου να αντέξω. Δεν θα γίνω ο γέρος, που οίκτο προσφέρει, δε ζητιανεύω αγάπη, που ο άλλος δεν ξέρει. Κούρδισα την κιθάρα μου, βγήκα στο πάρκο ξανά, αν τους λείψω, θα καλέσουν, η ζωή προχωρά. Έκλεισα το τηλέφωνο, βρήκα το βήμα το δικό μου, κι άρχισα να ζω ξανά, για τον εαυτό μου. Να ζω ξανά, για τον εαυτό μου.