Odsadzanie źrebiąt u Jurka Kondratiuka w Ciełuszkach

Odsadzanie źrebiąt, troska o klacze, praca na pastwiskach. W gospodarstwie Jerzego Kondratiuka z Ciełuszek w gminie Zabłudów hodowla to codzienność i sposób na życie. Choć hodowca jest już na emeryturze, z końmi wciąż nie zamierza się rozstawać. W gospodarstwie Jerzego Kondratiuka przyszedł czas na odsadzenie trzech źrebiąt. Młode konie miały od sześciu do siedmiu miesięcy. To moment, w którym trzeba je oddzielić od matek, zwłaszcza że klacze są już ponownie źrebne. – Jeden ma sześć miesięcy, drugi sześć i pół, a trzeci siedem. Już czas najwyższy odsadzać, bo i kobyły zaciągają, kobyły znowu źrebne, to trzeba odsadzić już – wyjaśnia hodowca. Po rozdzieleniu klacze wrócą na pastwisko, a źrebięta pozostaną w gospodarstwie. Po kilku dniach mają przyzwyczaić się do nowej sytuacji i pobierania paszy bez mleka matki. – Źrebaki zostaną w domu, a później będę je wypuszczał oczywiście wypuszczał na wybieg, tylko muszą trochę poczekać - dwa, trzy dni, cztery i już zapomną o mleku, będą jeść siano, słomę – opowiada Jerzy Kondratiuk. Takie prace wymagają cierpliwości i znajomości zwierząt. Nie wszystkie konie od razu chcą współpracować, a przy wyprowadzaniu stada trzeba zachować spokój i odpowiednio je poprowadzić. Jerzy Kondratiuk hoduje konie zimnokrwiste w typie sokólskim. To praca wymagająca czasu, wiedzy i odpowiedniego doboru hodowlanego. Na uzyskanie uprawnień hodowlanych przez młode konie trzeba poczekać, a sama hodowla nie kończy się na odchowaniu źrebięcia. – Trudno wyhodować i trudno sprzedać, bo teraz kupców nie ma – przyznaje hodowca. Jak zauważa, sytuacja na rynku jest trudna. Ceny nie satysfakcjonują hodowców, a zainteresowanie zakupem koni pozostaje niewielkie. Podczas aukcji w Szepietowie, jak wspomina, sprzedano zaledwie kilka ogierów, a pozostałe konie wróciły z właścicielami do gospodarstw. – Ludzie sprzedają konie, wyprzedają, mniej kryją, a jak dalej będzie, to nie mam pojęcia. Powinna cena podskoczyć moim zdaniem tych koni – mówi Jerzy Kondratiuk. Niepokoi go również to, że z hodowli znikają wartościowe zwierzęta. Przy braku kupców i niskich cenach nawet dobre konie bywają sprzedawane na ubój, podczas gdy hodowcy muszą podejmować trudne decyzje dotyczące dalszego prowadzenia stad. Znaczenie mają także koszty utrzymania. Pomocą są programy wsparcia, choć – jak podkreśla rozmówca – nie rozwiązują wszystkich problemów. Prowadzenie hodowli wymaga bowiem nie tylko pracy, ale również cierpliwości i gotowości do ponoszenia wydatków przez długi czas. W gospodarstwie Jerzego Kondratiuka ważną rolę odgrywają również użytki zielone. Hodowca ma 50 hektarów ziemi objętej systemem rolnictwa ekologicznego. Dzięki temu może wykorzystywać własne zasoby paszowe i zapewniać koniom dostęp do pastwisk. – Mam wszystkie pola w ekologii, 50 hektarów. Wystarcza – mówi. Jak podkreśla, konie chętnie pobierają różnorodną roślinność występującą na łąkach. Dobre pastwiska to istotny element utrzymania stada, szczególnie w czasach, gdy hodowcy muszą uważnie liczyć koszty. Jerzy Kondratiuk nie ukrywa, że przyszłość hodowli koni zimnokrwistych budzi jego obawy. Młodych hodowców jest niewielu, a wejście w tę działalność wymaga czegoś więcej niż tylko pieniędzy i miejsca dla zwierząt. – Młodych hodowców mało jest. Jak zaczyna hodować od małego, to będzie hodował, a taki hodowca, który ma 40 lat i zaczyna konie hodować, to z niego hodowcy nie będzie – przekonuje. Według niego zamiłowanie do koni kształtuje się przez lata. Kto dorasta wśród zwierząt, poznaje ich zachowanie i uczy się codziennej pracy, często pozostaje przy hodowli przez całe życie. – Jak od małego dzieciaka będziesz konie hodował, to będziesz hodował i do samej śmierci. Tak samo jak ja, jak córka moja i dużo takich – mówi.