Topraktan Geldik Toprağa Döneriz

Yalan dünya, sustum ben de, rüzgâr gibi geçtim içimden, Bir avuç toprak uğruna yorulmuşum, anlayınca döndüm kendimden. Soldurdum o nazlı gençliği, güle güle kalmış bahar, Her açan dalda bir sızı, her gülen günde bir veda var. Topraktan geldik, toprağa döneriz, bilirim, Düşen yaprak gibi sessizce yine yerimizi buluruz. Geçen günler geri gelmez, ama kalpte iz olur, Yalan dünyada bir tek sevgi, bir tek huzur yol olur. Açmadığın daldan söz geçmez, ne kadar beklesen de, İnsanoğlu toprağa benzer, çeker kendi derinlerine. Duvarlardan sıva dökülür, yerine aynı kalmaz hiç, Taşlar aşınır, yollar susar; zamanın sesi keskin, geçiş. Topraktan geldik, toprağa döneriz, bilirim, Düşen yaprak gibi sessizce yine yerimizi buluruz. Geçen günler geri gelmez, ama kalpte iz olur, Yalan dünyada bir tek sevgi, bir tek huzur yol olur. Geçen yıllar geri sarılmaz, akmaz bir kez akan su, Gidene dur denmez hayatın; bu, en eski, en doğru huy. Ben bugünle barıştım artık, yavaş yavaş, usul usul, Her vedada bir umut varmış, öğrendim sonunda bunu. Topraktan geldik, toprağa döneriz, bilirim, Düşen yaprak gibi sessizce yine yerimizi buluruz. Geçen günler geri gelmez, ama kalpte iz olur, Yalan dünyada bir tek sevgi, bir tek huzur yol olur. Bir avuç toprak, bir nefeslik yol, hepsi bu kadar, Ne kaldıysa geride, kalbimde sevgiye dokunur akar. Yalan dünya susar gider, biz sakin bir iz bırakırız, Toprağın koynunda değil, huzurunda yeniden doğarız.