Nietzsche: 9 Duistere Lessen Over De Anderen Die Veranderen Hoe Jij Tussen Hen Leeft

Elf uur 's avonds op een dinsdag. Een foto van zeven mensen aan een lange tafel, en jij was er niet bij. Drie uur slaap verloren om een etentje waarvoor je twee maanden eerder had bedankt. Je bent niet bang voor mensen. Je bent bang om uit een groep gezet te worden die je niet eens bewondert. Negen duistere lessen van Friedrich Nietzsche over de anderen: het alarm van de uitsluiting dat ouder is dan je smaak en geen enkele groep kan beoordelen, het publiek dat op dit exacte moment al niet kijkt, de bescheidenheid die angst is om gezien te worden terwijl je het probeert, lof en kritiek vastgehouden door dezelfde hand, de vergeving die een uitgestelde inning is, de vriendschap die soms een afspraak is om niet te groeien, het helpen dat de beleefdste manier is om boven iemand te staan, jouw verhaal verkeerd verteld door mensen die nooit het hele materiaal hadden, en de laatste vraag: zou deze kamer, met deze mensen, het verdragen voor altijd herhaald te worden? Zijn zus trouwde met een antisemiet, stichtte een kolonie in Paraguay, kwam terug na de instorting in Turijn en nam de schriften, de brieven en de naam in bezit. Uit weggelegde aantekeningen zette ze een boek in elkaar dat hij nooit geschreven heeft. In negentienhonderdvierendertig gaf ze Hitler de wandelstok van haar broer. De filosoof die zijn hele leven de kudde aanviel werd decennialang gelezen als de filosoof van de kudde. Welke van de negen raakte jou? Niet de mooiste. Die waarbij je de video wilde sluiten. TAGS nietzsche,filosofie,de anderen,kudde,ressentiment,goedkeuring,angst voor oordeel,vriendschap,jaloezie,eenzaamheid,elisabeth nietzsche,duistere filosofie,dark,existentialisme,zelfkennis