Nietzsche: 9 Duistere Lessen Over Geluk Die Veranderen Hoe Jij Ernaar Zoekt

Half vijf in de middag van een perfecte zaterdag. Zon, een boek op je schoot, niets dringends, een lunch met twee mensen van wie je echt houdt. En midden op de middag hoorde je jezelf denken: is dit het? Je bracht de nacht door in schaamte over die gedachte, de hele zondag somber zonder reden, en op maandag voelde je je beter op het moment dat je weer een probleem had. Negen duistere lessen van Friedrich Nietzsche over geluk: de opluchting die jij geluk noemt en die een schuld nodig heeft om te bestaan, de gelukkige herinnering die nooit op haar uur gevoeld is en in de achteruitkijkspiegel gemonteerd werd, de vraag die alleen in een dag zonder richting past, de verdoving met een mooie naam waarvan het bewijs de stijgende dosis is, het plafond van vreugde dat je zelf hebt aangebracht, de vergelijking die vreugde omzet in een scorebord, geluk als symptoom van groeiend vermogen zoals koorts het symptoom van een gevecht is, de test van de verwijdering die je bespaart te moeten houden van wat gebeurd is, en de laatste vraag: zou je dit uur herhalen? Augustus achttienhonderdeenentachtig, aan de oever van het meer van Silvaplana, voor een piramidevormige rots, schrijft een zieke man op een stuk papier: zesduizend voet voorbij mens en tijd. Daar wordt de eeuwige terugkeer geboren. De winter erop, in een onverwarmde zolderkamer in Genua, schrijvend met afgeknipte handschoenen en etend van centen, schrijft hij het meest bevestigende boek van de eeuw en noemt het de vrolijke wetenschap. De demon van deze negen nachten heeft een adres en een datum. De laatste nacht van de reeks. Daarna is de oefening om terug te gaan naar de eerste. Welke van de negen nachten zou jij herhalen? Schrijf het nummer hieronder. TAGS nietzsche,filosofie,geluk,de vrolijke wetenschap,eeuwige terugkeer,amor fati,wil tot macht,laatste mens,sils maria,opluchting,verdoving,duistere filosofie,existentialisme,zelfkennis