Mirosław Okoński: geniusz, którego nikt nie zatrzymał

Historia Mirosława Okońskiego — polskiego rozgrywającego, nazywanego Paganinim polskiego futbolu. W czerwcu 1987 roku jako pierwszy Polak zdobył Puchar Niemiec, a trzydzieści dwa lata później jego córka prowadziła w internecie zbiórkę na jego operację. Mirek Okoński urodził się 8 grudnia 1958 roku w Koszalinie, w rodzinie kolejarza i sklepowej. Jako dziewięcioletniego chłopca wypatrzył go na zimowym turnieju juniorów trener Leon Demydczuk i zabrał do Gwardii Koszalin. W szesnastym roku życia debiutował w drugiej lidze, w siedemdziesiątym szóstym był bliski podpisu z Pogonią Szczecin, ale przedstawiciele Lecha Poznań przejęli go w Sierakowie. Stamtąd trafił prosto do Ekstraklasy, a sto jedenaście dni po debiucie w lidze, 12 listopada 1977 we Wrocławiu, włożył pierwszą koszulkę reprezentacji Polski Jacka Gmocha w meczu ze Szwecją. W 1979 roku po spóźnieniu na zgrupowanie kadry młodzieżowej dostał trzy miesiące zawieszenia. Pułkownik Zenon Olszak przeniósł go do Legii Warszawa — dwa Puchary Polski z rzędu (1980, 1981) i pseudonim „Król Warszawy". Po powrocie do Lecha trzeci Puchar Polski z rzędu, a w sezonie 1982/83 — pierwsze w historii klubu mistrzostwo Polski i korona króla strzelców Ekstraklasy (15 goli, ex aequo z Mirosławem Tłokińskim). W 1986 Hamburger SV kupił go za 700 tysięcy marek. W plebiscycie „Kicker" piłkarza Bundesligi sezonu zajął drugie miejsce — przed nim tylko Lothar Matthäus. 20 czerwca 1987 w berlińskim Olympiastadionie HSV pokonał Stuttgarter Kickers 3:1, a Okoński został pierwszym Polakiem z Salaterą Pucharu Niemiec. Latem 1988 przeniósł się do AEK Ateny i po dziesięciu latach przerwy zdobył dla klubu mistrzostwo Grecji. Mimo trzech mistrzostw kraju, trzech Pucharów Polski, niemieckiego trofeum i greckiej korony, selekcjoner Antoni Piechniczek nie wziął go ani na mundial 1982 w Hiszpanii, ani na mundial 1986 w Meksyku. W kadrze rozegrał 29 meczów i strzelił 2 gole. Karierę zawodową zamknął meczem pożegnalnym w Poznaniu 5 maja 1995, gdzie na ławce siedział Wojciech Łazarek — trener mistrzostwa 1983. W kasynach Hamburga, Aten i Berlina zostawił równowartość pół miliona marek niemieckich. Trzy dekady później zabrakło mu pieniędzy na leczenie. W kwietniu 2019 córka Magdalena otworzyła na portalu zrzutka.pl publiczną zbiórkę na operację marskości wątroby — 50 tysięcy złotych zebrali kibice Lecha, Legii i AEK. 8 maja 2019 sześćdziesięciolatek przeszedł zabieg. W 2024 roku Kanał Zero wypuścił film dokumentalny „Okoń — moja droga". Najciekawsze fakty z historii: • Cztery miesiące dzieliły osiemnastolatka z drugiej ligi koszalińskiej od debiutu w reprezentacji Polski • Manfred Kaltz po pierwszym treningu z polskim nowicjuszem mówił w szatni HSV, że nigdy w karierze nie był tak ośmieszony • Kibice Hamburga umieścili Okońskiego w trójce drużyny stulecia klubu — między Franzem Beckenbauerem a Kevinem Keeganem • Hamburger SV w sezonie 1986/87 z polskim rozgrywającym jako szóstką na środku boiska został wicemistrzem Bundesligi • W meczu o niemiecki Superpuchar przeciwko Bayernowi Mirek strzelił jedyną bramkę dla HSV • Pierwszy mistrzowski tytuł AEK Ateny od dziesięciu lat przyszedł w sezonie debiutu Polaka w klubie z Filadelfeia • Statystyka AEK: 98 meczów, 25 goli przez trzy sezony • Trener Leon Demydczuk powtarzał: „Takiej techniki nie uczy się — z taką techniką się rodzi" • Dziennikarze poznańscy pisali o „zaginionym talonie na Poloneza" przy transferze do Legii • Po zakończeniu kariery zawodniczej trenerska wędrówka od Warty Poznań do Czarnych Żagań Miroslaw Okonski - Sławek, CC BY-SA 2.0 https://creativecommons.org/licenses/..., resized. Source: https://commons.wikimedia.org/wiki/Fi...