از دامان او

او همان مادری بود که از دامانش کاوه برخاست، بابک قد کشید، آرش جانش را بر تیر گذاشت و هزاران زن و مرد گمنام، برای ماندنش از جان خود گذشتند. همان مادری که بارها غارت شد، بارها زخمی شد و بارها فرزندانش را از دست داد؛ اما هرگز زانو نزد. همان مادری که دیگران کوشیدند گذشته‌اش را از حافظه فرزندانش پاک کنند، تا آنان خود را کوچک‌تر از آنچه بودند ببینند. همان مادری که هنوز، با تمام زخم‌هایش، ایستاده بود.