"Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΡΕΧΕΙ...." Ποίηση του Σταύρου Τζώρτζου -Μελοποίηση ο Pierotos

"Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΡΕΧΕΙ...." Κάποτε στο βλέμμα σου καθρεπτίζονταν μια θλίψη. Ο χρόνος πέρασε και το βλέμμα καθάρισε. Ολόκληρος ο ήλιος της ψυχής σου καθρεπτίζει τώρα την αιώνια άνοιξη. Κι ούτε μια ξέθωρη μέρα... Ο χρόνος τρέχει και η σπίθα γίνεται φωτιά.... Κόκκινη φωτιά.... Στις φλέβες σου φτερούγιζε ο έρωτας. Σαν καλοκαιρινός ήλιος.... Υποσχόμενος αιώνια άνοιξη που δεν θα χειμωνιάσει ποτέ. Ο χρόνος τρέχει.... στα χέρια σου γαλήνεψα.... κι οι σκιές της νύχτας διαλύονται στο φως σου. Και όλη η ζωή μου μια ανάσα γίνεται όταν στην αγκαλιά μου σ'έχω. Όταν ο χρόνος κάψει τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά, θα μείνει η αλήθεια του έρωτά μας βαθιά σαν κύμα. σαν κύμα που αγγίζει, την ακτή ξανά και ξανά.... Χωρ'ις να τελει'ωσει ποτέ.... ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΣ