"ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ" Ποίηση Αντώνη Γιαννόπουλου- Μελοποίηση Pierotos (Τάσος Ζαχαριάδης)

"ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ" Κάτω και πέρα από του ήλιου τη θαμπή, του έσπερου το χάδι, σε πελαγίσιο άρμα μοναχή, ακουμπισμένη, σε ένα πανάρχαιο του Αιγαίου πετράδι, σφιχτά ως την τραχηλιά, η σκέψη της δεμένη. Περήφανη ανάβρυζε η φωνή στων καραβιών τη στράτα. Φύλακας άγρυπνος πλάι στη γαλανόλευκη, είχε λέει για συντροφιά αστέρια που σβήνουνε, σύννεφα λευκά που φεύγουν. βαριές στη μοναξιά οι ώρες της, αιώνια μακρινή η ανάμνηση το πέρασμά της. Απ' της καρδιάς το άστραμα, απ' της ψυχής τη θέρμη, ψηλά ως το γλαυκό ουρανό , άπλετο φως Κυρά της Ρω αναδεύει το όνομά της τραγούδι σιγαλό το λέει κάθε καινούρια ημέρα. Όταν θροΐζει ο πελαγίσιος άνεμος, μέσα απ' ανοιχτή γαληνεμένη θάλασσα, ψιθυριστά το λέει το βουητό της. Φωνή που αντιλάλησε και στοίχιωσε ο γιαλός. (Απ' της καρδιάς το άστραμα, απ' της ψυχής τη θέρμη, ψηλά ως το γλαυκό ουρανό , άπλετο φως Κυρά της Ρω αναδεύει το όνομά της) ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ