เพลง ดราม่าปัจฉิม #ICEKUNG

[Intro] โอ้โห... วันสุดท้ายของการเรียน ร้องไห้กันแทบตายเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีก แต่เดี๋ยวนะ... บ้านมึงอยู่ซอยเดียวกับกูไม่ใช่เหรอ? [Verse 1] วันปัจฉิมเปิดเพลงเศร้า น้ำตาไหลกันเป็นแถว กอดกันเหมือนจะจากแล้ว ไปอยู่ดาวดวงไหน เขียนเสื้อว่า “รักตลอด” “จะไม่ลืมกัน” ถ่ายรูปเป็นร้อยรูป ย้ำว่าคิดถึงทุกวัน บอกว่า From today we’re going our own way จะคิดถึงกัน every single day แต่พอวันจันทร์เปิดเทอม... เอ้า! เจอกันเฉย เดินผ่านหน้าห้องกู แล้วทำเป็นไม่เคย [Pre-Chorus] ร้องไห้จนตาบวม บอกว่าชีวิตต้องเปลี่ยน แต่เปิดเทอมใหม่ก็ยังนั่งโต๊ะเดิม เมื่อวานเพิ่งบอก “จะไม่เจอกันแล้วนะ” วันนี้ยืนต่อแถวซื้อข้าวอยู่ข้างหน้า [Hook] จะจำไว้ตลอดไป ไม่ทิ้งกัน... โอเค แต่บ้านมึงอยู่ข้างบ้านกูเองนี่เธอ บอกว่าเราต้องแยกย้าย ไม่มีวันพบเจอ แต่เย็นนี้เจอกันหน้าร้านชำเหมือนเดิม ร้องไห้แทบเป็นแทบตาย วันสุดท้ายของโรงเรียน เช้าวันต่อมาก็ยังเจอหน้าเหมือนเดิม Goodbye, my friend... แล้วเจอกันตอนเย็น เพื่อนกันตลอดไป... ยกเว้นตอนมึงมายืมเงิน! [Verse 2] ขึ้นมัธยมก็ร้องอีก “ชีวิตเราต้องเปลี่ยน” บอกว่าเพื่อนทุกคนคงต้องเดินคนละเส้น ถ่ายรูปจับมือกัน น้ำตาไหลไม่หยุด สามวันต่อมาเห็นมึงเตะบอลอยู่หน้าสนามสุดๆ แล้ววันรับใบจบ แต่งหล่อถ่ายรูปกัน พูดเหมือนครั้งสุดท้ายที่จะได้พบกัน “จากวันนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว” หันหลังเดินสองก้าว... บ้านมึงอยู่ซอยเดียวกับกูแว้ว! [Rap] เอาล่ะพี่ ๆ น้อง ๆ ขอถามกันตรง ๆ วันปัจฉิมร้องไห้จนหน้าแทบพัง โพสต์สตอรี่ว่า “คิดถึงตลอดชีวิต” ผ่านไปสามวันส่งแชตมา “มีเงินให้ยืมปะนิด?” ตอนจบประถมก็ร้อง ตอนจบม.ต้นก็ร้อง จบม.ปลายก็ร้อง น้ำตาแทบจะนอง แต่สุดท้ายรับใบจบวันเดียวกัน ยืนถ่ายรูปพร้อมหน้า แล้วกลับบ้านพร้อมกัน You said “We’ll never meet again” But bro, we live next door, my friend! เมื่อคืนบอกลากันเหมือนหนังตอนจบ เช้านี้เจอหน้าร้านกาแฟ... เอ้า มึงยังไม่จบ? [Bridge] หรือที่ร้องไห้วันนั้น ไม่ได้เศร้าเพราะต้องจากกัน แต่กลัวว่าเรียนจบแล้ว จะไม่มีข้ออ้างให้เจอกัน แต่ไม่ต้องกลัวหรอกเพื่อน ยังมีแชตให้ทักกันทุกวัน ถึงไม่ได้เจอหน้ากันบ่อย ๆ ก็ยังเจอกันตอนมึงทักมายืมตังค์ [Final Hook] จะจำไว้ตลอดไป ไม่ทิ้งกัน... จริงเหรอ? ถ้าหายไปนานก็ไม่เป็นไรหรอกเธอ เพราะบ้านมึงอยู่ข้างกู แค่เดินมาก็เจอ ไม่ต้องเขียนคำลาให้เปลืองพื้นที่เสื้อเลย ร้องไห้แทบเป็นแทบตาย วันสุดท้ายของโรงเรียน