W 1928 roku w pobliżu wioski zamieszkała kikimora, która aż do świtu pukała w okna.

Mówiono, że był rok tysiąc dziewięćset dwudziesty ósmy. Nie sprawdzałem tego w papierach, to nie taka opowieść, żeby grzebać po archiwach. Ale starzy ludzie wskazywali właśnie ten rok. Nowa władza zdążyła już zadomowić się we wsi, w dawnej przycerkiewnej stróżówce urządzono czerwony kącik, a ludzie przywykli mówić jedno na zebraniu, drugie w domu, trzecie nocą, kiedy piec trzaskał, a dzieci spały. Takie były czasy: niby wszystko się zmieniało, a lęki nie znikały. Po prostu stawały się cichsze, chowały się pod ławami, w skrzyniach, w kobiecych chustach, w starych słowach, których przy obcych nie wymawiano.