ชีวิตที่ไม่ต้องรีบ ก็อาจไปได้ไกลกว่า”

เราเติบโตมาในโลกที่สอนให้เรา “รีบ” รีบเรียนให้จบ รีบหางาน รีบมีเงิน รีบประสบความสำเร็จ รีบมีบ้าน รีบมีรถ รีบมีครอบครัว รีบสร้างชื่อเสียง รีบทำให้ชีวิตดูดีในสายตาคนอื่น ตั้งแต่เด็ก เรามักถูกถามว่า “เรียนถึงไหนแล้ว?” “จบเมื่อไหร่?” “ทำงานอะไร?” “เงินเดือนเท่าไหร่?” “มีแฟนหรือยัง?” “เมื่อไหร่จะแต่งงาน?” “เมื่อไหร่จะมีบ้าน?” เหมือนชีวิตเป็นการแข่งขันบางอย่างที่มีเส้นชัย และทุกคนกำลังวิ่งไปหาเส้นชัยนั้นพร้อมกัน เมื่อเห็นคนอื่นไปถึงก่อน เราก็เริ่มกังวลว่าเราช้าเกินไปหรือเปล่า เมื่อเห็นเพื่อนประสบความสำเร็จก่อน เราก็เริ่มถามตัวเองว่า “แล้วเราล่ะ?” “ทำไมเรายังอยู่ที่เดิม?” “ทำไมชีวิตเราถึงไม่ไปไหน?” บางครั้งความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เรารีบมากขึ้น รีบตัดสินใจ รีบเลือก รีบเปลี่ยนงาน รีบลงทุน รีบสร้างความสัมพันธ์ รีบพิสูจน์ตัวเอง และบางครั้ง…รีบจนลืมถามตัวเองว่า “จริง ๆ แล้ว เรากำลังรีบไปไหน?” บางทีชีวิตไม่ได้ต้องการให้เราไปถึงเร็วที่สุด บางทีชีวิตต้องการให้เราเดินไปในทางที่ถูกต้อง เพราะการไปถึงเร็ว ไม่ได้แปลว่าเราจะไปถึงที่ที่ต้องการ และการเดินช้า ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะไปไม่ถึง