เมื่อถึงวันที่เราไม่ต้องพยายามรักษาทุกคน

มีช่วงหนึ่งของชีวิต ที่เราพยายามรักษาทุกคนเอาไว้ รักษาความสัมพันธ์ รักษาความรู้สึก รักษามิตรภาพ รักษาความรัก รักษาภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาคนอื่น เรากลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวคนโกรธ กลัวคนผิดหวัง กลัวใครบางคนเดินออกจากชีวิต ดังนั้นเราจึงยอมหลายอย่าง ยอมเงียบทั้งที่ไม่สบายใจ ยอมขอโทษทั้งที่ไม่ได้ผิด ยอมเป็นฝ่ายทักก่อนเสมอ ยอมปรับตัวจนแทบไม่เหลือตัวตนของตัวเอง และบางครั้ง...ยอมเหนื่อย เพียงเพราะไม่อยากเสียใครไป เราเคยคิดว่า ถ้าเราดีพอ ถ้าเราเข้าใจคนอื่นมากพอ ถ้าเราอดทนมากพอ ถ้าเราพยายามมากพอ ทุกคนจะยังอยู่กับเรา แต่เมื่อโตขึ้น เราจะค่อย ๆ เข้าใจความจริงข้อหนึ่ง ความสัมพันธ์บางอย่างไม่ได้พังเพราะเราไม่พยายามมากพอ มันอาจจบลงเพราะถึงเวลาที่มันควรจบ บางคนเข้ามาเพื่ออยู่กับเราในช่วงหนึ่ง บางคนเข้ามาเพื่อสอนบางอย่าง บางคนเข้ามาเพื่อสร้างความทรงจำ และบางคนเข้ามาเพียงเพื่อเดินผ่านชีวิตเรา เราไม่สามารถบังคับให้ทุกคนอยู่ตลอดไปได้ และบางที... การเติบโตไม่ได้หมายถึงการมีคนอยู่รอบตัวมากขึ้น แต่อาจหมายถึง วันที่เราไม่รู้สึกว่าต้องวิ่งตามใครเพื่อให้เขาอยู่กับเราอีกต่อไป