Θαύμα

Aπό την ποιητική συλλογή μου ''ΡΟΜΑΝΤΖΟ'' Στίχοι: Nikiforos Larisis Παραγωγή: Μίλτος Σταμπουλίδης Θαύμα είναι να έχεις επιζήσει από ένα θανατηφόρο τραύμα να σου βγάζουν απ’ το κορμί σου της σφαίρας το θραύσμα να βλέπεις το κόκκινο αίμα να τρέχει σα ψέμα να ποτίζει το λευκό σου πουκάμισο σ’ έναν αγώνα άνισο να εξαντλείται ο χρόνος σου και να χάνεις τις αισθήσεις σου από τον μεγάλο πανικό σου μες στο χειρουργείο να σε ξυπνά ο γιατρός σου να σου κλείνει το μάτι να σου λέει με τον τρόπο του όλα καλά να σου υψώνει με σφιγμένη τη γροθιά τον αντίχειρα μα ν’ αντιλαμβάνεσαι ύστερα πως θα ζήσεις μα δεν θα ξαναπερπατήσεις θαύμα είναι να σου μείνουνε δύο χέρια να τα κάνεις κουπιά, κατσαβίδια σφυριά και μαχαίρια να εργάζεσαι ασταμάτητος να ξεχωρίζεις στους γύρω σου να δημιουργήσεις δώρα στους φίλους σου γιατί είσαι ευχάριστος και κατάπληκτος σα βρίσκεις κίνητρα κ’ έχεις πάθος για τη ζωή σου όλοι κάτι κουβαλάμε εσύ το κορμί σου κι όσοι απομείνανε μοναχοί σου θαύμα είναι να σε νοιάζονται ένα αστείο μια ιστορία ένα γεγονός μαζί σου να μοιράζονται μια γουλιά καφέ και μια φωτογραφία από ένα φεγγάρι που είχε μάτια μπλε θαύμα είναι να παραμείνει στο πλάι σου κάποιος που ακόμα σιδερώνει τη θήκη απ’ το μαξιλάρι σου που όταν ξεφεύγεις σου τραβάει το χαλινάρι σου, να παίζεις ακόμα μ’ ένα βιολί την πιο ωραία μουσική με το μισό δοξάρι σου. Το θαύμα σου είμ’ εγώ ένα παιδί χρυσό που σε ακολουθώ όπου κι αν πας εγώ χαλιά θα στρώνω κόκκινα για να περνάς με ρόδινα κουστούμια του καλοκαιριού του πιο ωραίου αγοριού, Θαύμα είναι σ’ ένα πανέρι με ρόδες να κυκλοφορείς τα περάσματα μικρά τα χαλάσματα μισά να βάλεις τάξη προσπαθείς σ’ ένα χάος που το παντού και το πουθενά βασιλεύουνε ξαφνικά εσύ γεννημένος νικητής και της ζωής κατακτητής αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα δίνεις στο λόγο μας ποιότητα θαύμα είναι να έχεις δίπλα σου μία οντότητα που τα δίνει όλα για σένα δεν επηρεάζεται από λόγια ξένα ευπρεπής παρουσιάζεται μαζί σου θέλει να συνεργάζεται κάνει τα πάντα για να κουρδίζει την μπάντα των αισθήσεών σου είναι στο πλευρό σου είναι ο άνθρωπος ο δικός σου μιλάτε με νοήματα ξέρετε να ξεχωρίζετε των μεγάλων τα εγκλήματα και των σπουδαίων έχετε μείνει παιδιά απόγονοι ινδιάνων γενναίων που δεν ξεχνούνε επεισόδια στην τηλεόραση με χιούμορ παρακολουθούνε έχουν ενόραση θαύμα είναι να βλέπεις παρακάτω πότε έβρασε το αυγό ή είναι ακόμα μελάτο να έχεις σ’ έναν αλλόκοτο κόσμο αισθήματα να μην τρως το παραμύθι όσο και όσοι να στο λένε φάτο να κυνηγάς παραληρήματα να ψάχνεις τα πιο ωραία ρήματα για να ντύσεις το ποίημα σου να δώσεις όλο το χρήμα σου για στυλό χαρτί και μελάνι να έχεις γράψει βιβλία που η γνώση τους έχει φτάσει ταβάνι να είσαι μες στην παρέα το πιο μεγάλο αλάνι θαύμα είναι να λύσεις τα μάγια να πληρώσεις τα πάγια και να βγεις από την πλεκτάνη ένα φιλί μια αγκαλιά κ’ ένα κορίτσι απ’ τη Μάνη. Το θαύμα σου είμ’ εγώ ένα παιδί χρυσό που σε ακολουθώ όπου κι αν πας εγώ χαλιά θα στρώνω κόκκινα για να περνάς με ρόδινα κουστούμια του καλοκαιριού του πιο ωραίου αγοριού.