GnH - Makkelijk Praten

#hiphop #soul #orchestra Iedereen weet precies wat ik heb misdaan... Maar niemand vraagt wat er nodig was om hier te staan. Mensen kijken naar de finish, maar ze negeren de start. Welkom in het leven van een gebroken hart. Ze lullen over m'n leven alsof ze m'n schoenen dragen, Geven me advies, maar stellen zelf nog meer vragen. "Je moet het gewoon loslaten," hoor ik ze roepen vanaf de kant, Maar da's makkelijk praten met die blaren op míjn hand. Ze zien de lach op de foto, the spotlights op m'n gezicht, Maar ze zien niet de paniek als de studio sluit en ik m'n evenwicht verlies. Iedereen klapt als het sprookje een happy ending heeft, Maar niemand leest de hoofdstukken waarin je lijdend leeft. En eerlijk? Ik ben geen heilige, ik speelde dit spel ook smerig, Duwde mensen weg uit angst, deed koel en onverschillig. Trots als een heer, maar van binnen brak ik in duizend stukken, We beschermen onszelf zo hard, dat we de mooiste bloemen zelf plukken... en daarna vertrappen. Makkelijk praten vanaf de zijlijn, roepen: "Ik had het anders gedaan!" Maar jij droeg niet de twijfel toen ik in de kou bleef staan. Jij voelde niet de storm in m'n hoofd, al die slapeloze nachten. Iedereen telt m'n fouten... Maar niemand weet wat het me kostte. Wat ik ervoor moest betalen. Ik zag broeders veranderen door die dingen waarvan ze zeiden: "Nooit." Tot de honger toesloeg en het principe werd weggegooid. Toen geld zwaarder woog dan rust en diepgang in de ziel, En trots te groot werd voor een "sorry" toen de basis viel. Ik verloor vrienden zonder ruzie, zonder schreeuwen of haat, Gewoon het langzaam doodbloeden van een appje op de straat. Geen "hoe is het?", geen check-ins, de stilte werd te luid, Nu zijn we vreemden met dezelfde memoires, de klok tikt uit. En dat snijdt dieper dan een mes in je rug, niffo, geloof me dat, Beseffen dat iemand allang weg was, terwijl je nog naast me zat. Misschien ben ik niet eens boos op hen die me verlieten... Misschien ben ik vooral boos op mezelf. Omdat ik bleef hopen op verandering bij dieven. Dieven van m'n energie. Makkelijk praten vanaf de zijlijn, roepen: "Ik had het anders gedaan!" Maar jij droeg niet de twijfel toen ik in de kou bleef staan. Jij voelde niet de storm in m'n hoofd, al die slapeloze nachten. Iedereen telt m'n fouten... Maar niemand weet wat het me kostte. Wat ik ervoor moest betalen. Ik wijs niet meer met m'n vinger, want m'n eigen handen zijn vuil, Iedereen heeft een spiegel die hij vermijdt, een diepe kuil. We hebben allemaal die gedachten die we het liefst willen wissen, Momenten dat we dachten te scoren, maar de plank volledig misten. Ik zoek geen perfectie meer, die shit is een fabel, enkel een droom, Geef mij de man die durft te janken als hij faalt op zijn troon. Want een oprechte "ik zat fout" is me meer waard dan goud, Volwassen worden is niet doen alsof het je allemaal koud laat. Gewoon die fucking façade slopen, geen toneelstuk meer spelen. Durven janken in de kou, en je littekens delen. Laat ze lullen, niffo, die praatjes zijn goedkoop. Iedereen heeft een mening, maar niemand kent je hoop. Maar als de lichten dimmen en de ruis verdwijnt... Ben jij de enige die met die spiegel strijdt. In de pure stilte...