Πήρα τους δρόμους

Άσ’ τον», μου λέγαν οι φίλες, «δεν κάνει αυτός για σένα, μια μέρα θα σε παρατήσει και θα μαζεύεις τα σπασμένα». Κι εγώ γελούσα και τους έλεγα «δεν ξέρετε εσείς τι αγαπώ», μέχρι που απόψε μου είπε «φεύγω» κι έμεινα μόνη να τον κοιτώ. Πήρε τα πράγματά του κι έφυγε, χωρίς μια δεύτερη ματιά, κι εγώ αντί να μείνω σπίτι βγήκα μόνη μου στη νυχτιά. Και πήρα τους δρόμους, γιατί στο σπίτι δεν μπορούσα να γυρίσω, πήρα τους δρόμους, μήπως περπατώντας καταφέρω να σε σβήσω. Πέντε το πρωί κι ακόμα περπατάω, σε κάθε φανάρι λίγο σταματάω, όλοι γυρίζουν κάπου να κοιμηθούν… κι εγώ φοβάμαι σπίτι να πάω. Γιατί σπίτι μου ήσουν εσύ, κι απόψε δεν υπάρχεις πια εκεί. Πέρασα απ’ το μέρος που γνωριστήκαμε, απ’ το στενό που μ’ είχες πρωτοφιλήσει, κι ήταν η πόλη ίδια όπως πάντα, μόνο η δική μου η ζωή είχε γκρεμίσει. Και πήρα τους δρόμους, γιατί στο σπίτι δεν μπορούσα να γυρίσω, πήρα τους δρόμους, μήπως περπατώντας καταφέρω να σε σβήσω. Πέντε το πρωί κι ακόμα περπατάω, σε κάθε φανάρι λίγο σταματάω, όλοι γυρίζουν κάπου να κοιμηθούν… κι εγώ φοβάμαι σπίτι μου να πάω. Πήρα τους δρόμους, κι η πόλη ξημερώνει κι εγώ ακόμα εκεί, πήρα τους δρόμους, γιατί παντού υπάρχει κάτι από εσένα κι από εμένα μαζί. Έξι το πρωί κι ακόμα περπατάω, το κλειδί στο χέρι μου κρατάω… Μα πώς να γυρίσω σ’ ένα σπίτι που μέχρι χθες κοιμόμασταν….μαζι