Αν με ρωτήσεις

Έμαθα νέα σου από φίλους, πως είσαι καλά, πως προχωράς, πως δε μιλάς για μένα πλέον, πως όταν με ακούς χαμογελάς. Κι εγώ τους λέω «έχει τελειώσει», πως δε με νοιάζει πού γυρνάς, μα όταν η πόλη ησυχάζει είσαι το μόνο που θυμάμαι τελικά. Κι αν με ρωτήσεις αν μου λείπεις, θα σου πω «όχι» και θα φύγω… Μα αν με κοιτάξεις λίγο ακόμα, δε θα μπορέσω να κρυφτώ. Αν με ρωτήσεις αν σ’ αγαπάω, θα σου πω ψέματα πως σε ξεχνάω. Αν με ρωτήσεις αν είμαι καλά, θα χαμογελάσω και θα φύγω μακριά. Μα αν με αγγίξεις έστω για λίγο, ό,τι έχτισα θα το γκρεμίσω. Γιατί μπορεί να έμαθα χωρίς εσένα να ζω… μα δεν έμαθα ποτέ να μη σε αγαπώ. Άλλαξα δρόμους και παρέες, άλλαξα σπίτι και αριθμό, μα όσα κι αν άλλαξα στη ζωή μου δεν άλλαξα αυτό που νιώθω εγώ. Κι αν κάποιος άλλος σε κρατάει, δε θέλω τίποτα να πεις, μόνο αν κάποτε σου λείψω θυμήσου πού θα με βρεις. Γιατί υπάρχουνε αγάπες που τις τελειώνεις με μια λέξη, κι υπάρχουν κάποιες που το τέλος δεν τις κατάφερε να σβήσει. Αν με ρωτήσεις αν σ’ αγαπάω, θα σου πω ψέματα πως σε ξεχνάω. Αν με ρωτήσεις αν είμαι καλά, θα χαμογελάσω και θα φύγω μακριά. Μα αν με αγγίξεις έστω για λίγο, ό,τι έχτισα θα το γκρεμίσω. Γιατί μπορεί να έμαθα χωρίς εσένα να ζω… μα δεν έμαθα ποτέ να μη σε αγαπώ. Κι αν η ζωή μας φέρει πάλι τυχαία κάπου μια βραδιά, μη με ρωτήσεις αν σε ξέχασα… κοίτα με μόνο στα μάτια. Αν με ρωτήσεις αν σ’ αγαπάω, αυτή τη φορά δε θα στο κρύψω, τόσα χρόνια έμαθα να φεύγω… μα από σένα δεν μπορώ να φύγω. Κι αν όλα γύρω μας έχουν αλλάξει, ένα μέσα μου έχει μείνει εδώ: έμαθα μόνος μου να ζω… μα δεν έμαθα ποτέ να μη σε αγαπώ.