श्रीवादिराजतीर्थविरचितम् रुक्मिणीशविजयः तृतीयः सर्गः-०१

श्रीवादिराजतीर्थविरचितम् रुक्मिणीशविजयः - तृतीयः सर्गः- ०१ अथापरो दैत्यकदम्बकासुरिवोद्धतो वातशरीरधारी। प्रगृह्य कृष्णं गगनं जगाम स्वनाशयोग्यस्थलकाङ्क्षयेव ॥१॥ दुस्तर्कायितशर्कराभिरमलं चक्षुः स मुष्णन् गवाम् आवासे वसतां सतामुरुतमो विस्तारयन् वारयन्। तद्वाक्यश्रवणं कठोरकुटिलध्वानैर्यशोदासुतं दैत्योगूहदागमान्तललनागर्भं कुवादीव तम् ॥२॥ तदा खलस्कोत्पतनं स शौरिः हृदाऽनुमेने पतितस्य दूरात्। गिरीन्द्रकल्लोल्पतितात्ममूर्त्या शरीरमाचूर्णयितुं धियेव ॥३॥ हरिं स संस्थाप्य हृदि स्वकीये परिभ्रमन् व्योम्नि मुहुः श्वसंश्च। गरं निपीय भ्रमितान्तरात्मा सरोधियाऽभ्रं प्रविशन्निवास्ते ॥४॥ मुरद्विषं मूर्ध्नि निधाय विष्णोः पदं प्रवेष्टुं त्वरया गतोऽपि। असौ पपातामरवैर्यधस्तात् अयोग्यकामस्य कथं न पातः ॥५॥ स वातरूपी दितिजो मुकुन्द भरासहिष्णुर्निपपात भूमौ। तथा हि वातस्य जवेऽधिकोऽपि कथं न्नु विश्वम्भरमुद्बिभर्ति ॥६॥ चक्षुःशौर्यफलं जगाम परिवृत्ताक्षः प्रभोरोजसा विष्वक्सम्भ्रमणेन दत्ततमसो विभ्रान्तमूर्धा फलम्। साधूनां हृदयार्तिदानफलितं क्लेशं प्रपन्नः क्षितौ मातुः पातकरः परस्य स खलः पाषाणपृष्ठेऽपतत् ॥७॥ आलोलहैमवरदामवतीं वितान- जालावलम्बिशुभमौक्तिकरम्यमालाम्। दोलां विधाय तदुपर्यधिरोप्य बालं सालोक्यसौख्यमलभिष्ट हृदा यशोदा ॥ ८ ॥ दोलाविलासचलितालकशोभिफालं बालं शुचिस्मितसुधारसशोभितास्यम्। श्यामं समीक्ष्य समयं किल शम्मयं सा तेने क्वणत्कनकनूपुरशोभिपादम् ॥ ९ ॥ गण्डं वराङ्गुलिदलैर्लघु चालयन्ती मन्दस्मिताननमथो परिरम्भयन्ती। सान्द्रस्तनस्रुतपयः किल पाययन्ती नन्दस्य राज्ञ्यभवदित्थमहर्नयन्ती ॥ १० ॥