SEYR / SEYAHAT / EVVEL İ VUSLAT - Şiir ve Seslendiren: Seyid Nurfethi Erkal

  / sozlerdersi   seyr Kon, Kon, dallarına ağacın sarkıt eğri kıl, ona bir şeyler edindir alımlı, tutan bir yüzü var uzaktan toprağı uyandıran sıcak göğsünden ırak meyveler toplayan çocukları düşenleri güneşten saklayan göveren dallarında kırılma arzusuyla bir ‘budak’ ancak, olduran bir şey değil ki ümit genç ve vakur kılsın sahibini belki kırgın bir dilenci denir ona dileniyoruz, bir çağrı için Senden uzaklara dileniyoruz, Sana uzak duranlardan güz, ne bırakırsa ağaçta soyuyoruz, olgun, insan yerlerimizi... seyahat sağır, yorgun, ay hep yeni ay gün, argın bir ceset kılıyor direnenleri… kim çürütmez ki omzunu yattığı sevgilinin, haşindir her yüz aslında, uzanan el keskin bugün, ağır ve çoğalan meydanıyla başının, /Mezarı!/ yaratıldığın ilk zamanlarda seninle beraber olan gökkapının taşlıkları evvel-î vuslat Yatma Zekerîyaaa, sakııın, keserler sakın bir kovuk altına sakın, saklanma! Balta, seçtin başımı omuzlardan nazik ve kırılgan olanı, ‘eğri duranlar’la, aynı toprağa verdin toprak, oysa ne yakın bize, uzansak, alnımız değse, dünyanın saçaklarından, alsa gayzını nârın, bir sayha ile, melekler ilinden geçen atlının nefesi… budur, secde şimdi söyle, kimdir Esirgemeyen ama Bağışlayan her şeyi, ve nerede ‘kovan’ emniyeti, nerede bu dayanılmaz ‘köprü’ endişesi