SEYL-İ ZAMAN / SEKERAT - Şiir ve Seslendiren: Seyid Nurfethi Erkal

  / sozlerdersi   FOTOĞRAFLAR: HALİT ÖMER CAMCI SEYL-İ ZAMAN cam, saydam, akan kum... mai ve deniz, boşuna akıyor Nehir! dönen ve devinen durup beklemeksizin günü düne çeviren, kendinin celladı, seni bekleyen de yalnız senin ölümün daha kanmadan yatağına bırak balçığı, daha nem bulaştırmadan; değmeden, okşayıp geçen cildini toprağın, sırf hasret bırakmak için serinliğine hararetiyle yakan bir suyu deme; ‘kim arzular?’ nasıl derin delerse rüya gerçeği, ki insan bilse de akan olduğunu, ve her gün söyleyense de! nasıl tercih ederse tutabildiğini yığın yığın yığabilmek için, öyle avuçlar kumu Umar, ki tutmak arzular SEKERAT görünür bir şey yok, ne de kendini görünür kılan bize Yok! en kötüsü, söylenmemiş bir tek söz bile; Vaha, ki görünen ancak ve bilinen değişir ve değişmektedir An, her göze ayrı gözlere ayrı bir serap sermektedir El, sanır! çeker duvardan perdeyi; bilmez ki katarakt gözlerdedir gören göz, tutan el, işiten kulak seyret, tut, işit ve ta ki konuş; de ki! gün gelmektedir ve ben vademe vardım sussun, nice konuşmaz olanlar, kurusun avuçlar dolu ağzı; hayat kurtuladursun tüm zan olan yaşamdan