Ηigh maskers - Oι άριστοι, οι αόρατοι, οι εξαντλημένοι

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους λειτουργώντας σαν να έχουν συνεχώς ανοιχτό έναν εσωτερικό πίνακα ελέγχου, εναν αόρατο μηχανισμό παρακολούθησης που λειτουργεί αδιάκοπα στο παρασκήνιο: παρατηρεί, αναλύει, διορθώνει, προβλέπει, φιλτράρει, προσαρμόζει... Δεν σταματά σχεδόν ποτέ. Είναι εκεί όταν μιλούν. Όταν γράφουν μήνυμα, όταν συμμετέχουν σε μία συνάντηση, όταν απαντούν σε ένα email, όταν γελούν, όταν σιωπούν, όταν μπαίνουν σε έναν χώρο γεμάτο ανθρώπους. Και ο εσωτερικός διάλογος ακούγεται περίπου έτσι: «Μίλησα πολύ;» «Ήμουν υπερβολικός;» «Έδειξα ένταση;» «Με κατάλαβαν;» «Μήπως έπρεπε να το πω αλλιώς;» «Φάνηκα αγενής;» «Τους κούρασα;» «Τους μπέρδεψα;» «Είμαι υπερβολικά άμεσος;» «Μήπως έπρεπε να χαμογελάσω περισσότερο;» Για πολλούς νευροδιαφορετικούς ενήλικες — ιδιαίτερα αυτιστικούς ανθρώπους, AuDHD άτομα ή ανθρώπους με έντονη αισθητηριακή και συναισθηματική ευαισθησία — αυτή η κατάσταση δεν είναι περιστασιακή ανασφάλεια. Είναι ένας χρόνιος τρόπος ύπαρξης. Όμως το masking δεν είναι απλώς «κοινωνική προσαρμογή». Δεν είναι απλώς το να προσπαθείς να φανείς «ευγενικός» ή «λειτουργικός». Σε πολλές περιπτώσεις, το masking είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης που αναπτύχθηκε μέσα από χρόνια κοινωνικής τριβής, παρεξηγήσεων, διορθώσεων, απόρριψης ή ανοιχτής τιμωρίας. Το άτομο μαθαίνει πολύ νωρίς ότι ο φυσικός του τρόπος ύπαρξης δημιουργεί δυσφορία στους άλλους. Η έντασή του θεωρείται «υπερβολική». Η άμεση επικοινωνία του θεωρείται «αγένεια». Η ανάγκη του για σαφήνεια θεωρείται «ακαμψία». Η βαθιά εστίασή του θεωρείται «εμμονή». Η συναισθηματική του ειλικρίνεια θεωρείται «πολύ». Και κάπως έτσι ξεκινά η αυτο-επιτήρηση και το άτομο αρχίζει να παρακολουθεί τον εαυτό του πριν προλάβουν να τον διορθώσουν οι άλλοι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το κατανοήσουμε γιατί πολλοί άνθρωποι μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι είναι «υπερευαίσθητοι», «δύσκολοι», «υπερβολικοί» ή «δραματικοί», ενώ στην πραγματικότητα έχουν περάσει χρόνια προσπαθώντας να προλάβουν την κοινωνική απόρριψη. Το νευρικό τους σύστημα έχει μάθει να λειτουργεί σε κατάσταση συνεχούς κοινωνικής επιτήρησης. Κανένας ανθρωπινος εγκέφαλος δεν σχεδιάστηκε για να βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση αξιολόγησης απειλής! Όταν ένας άνθρωπος αναγκάζεται να αναλύει συνεχώς τον τόνο της φωνής του, την ένταση του βλέμματός του, τις εκφράσεις του προσώπου του, τη στάση του σώματος, την ποσότητα πληροφοριών που μοιράζεται, την ταχύτητα με την οποία μιλά, το αν είναι «πολύ έντονος» ή «πολύ ήσυχος», τότε ένα τεράστιο μέρος της ψυχικής του ενέργειας καταναλώνεται όχι στη ζωή, αλλά στη διαχείριση της παρουσίας του... Δείτε περισσότερα στο βίντεο...