အလှူမလုပ်ခဲ့တဲ့သူ ေဋ္ဌးကြီး

အလှူမလုပ်ခဲ့တဲ့ သူဌေးကြီး ညောင်ကုန်းရွာရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ လူတိုင်းသိတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှိသည်။ အိမ်ကြီးရဲ့ ခြံဝင်းက အိမ်တစ်လုံးအတွက် များလွန်းပြီး အုတ်တံတိုင်းမြင့်မြင့်ကြီးက အတွင်းမှာ ဘာတွေရှိနေမှန်းတောင် အပြင်ကနေ မမြင်ရအောင် ကာရံထားသည်။ အဲဒီအိမ်ကြီးမှာ နေသူကတော့ ဦးထွန်းအောင်ဆိုတဲ့ သူဌေးကြီး။ ရွာထဲမှာ သူ့ကို မသိတဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ။ ဆန်စက်ရှိသည်။ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးရှိသည်။ လယ်မြေတွေရှိသည်။ မြို့ပေါ်မှာ အိမ်တစ်လုံးရှိသေးသည်။ ပိုက်ဆံလည်း မနည်း။ ဒါပေမယ့် ဦးထွန်းအောင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ သူ့ဆီက တစ်ကျပ်ရဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အလှူခံလာလျှင်— “ဒီနှစ်တော့ စီးပွားရေးအခြေအနေ မကောင်းသေးဘူးဗျာ။ နောက်နှစ်မှ လှူမယ်။” ရွာက လမ်းပြင်ဖို့ ငွေကောက်လျှင်— “လမ်းက အစိုးရလုပ်ရမယ့်ကိစ္စပဲ။ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ထပ်ပေးရမှာလဲ။” ဆင်းရဲတဲ့သူတစ်ယောက် အကူအညီလာတောင်းလျှင်— “လူတိုင်းကို လိုက်ကူနေရင် ကိုယ်တိုင် ဘာကျန်တော့မှာလဲ။” ဒီလိုနဲ့ နှစ်တွေကြာလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တော့ ဦးထွန်းအောင်ရဲ့သား ကိုမင်းဇော်က ဖခင်ကို မေးဖူးသည်။ “အဖေ… အဖေ့မှာ ပိုက်ဆံလည်းရှိတယ်။ ဘာကြောင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို မလှူတာလဲ?” ဦးထွန်းအောင်က စာရင်းစာအုပ်ကို မော့မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။ “လှူတာက လွယ်တယ်သား။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမဆို လှူနိုင်တယ်။ ကိုယ်မရှိတော့တဲ့အချိန်အတွက် ချန်ထားတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။” “ဒါဆို ဘယ်တော့လှူမလဲ?” ဦးထွန်းအောင်က ပြုံးသည်။ “အချိန်ရောက်မှပေါ့။” သူ့ဘဝမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားကတော့— “နောက်မှ လုပ်မယ်” ပင် ဖြစ်သည်။ ⸻ တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဆရာတော်တစ်ပါး ရောက်လာသည်။ ဆရာတော်က အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ပြောသည်။ “ဒကာကြီး… ရွာက ကလေးတွေ စာသင်ဖို့ ကျောင်းခန်းလေးတစ်ခန်း ဆောက်ချင်လို့ပါ။” ဦးထွန်းအောင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချပြီး— “ဘယ်လောက်လိုလဲ ဘုန်းဘုန်း?” “အများကြီးမလိုပါဘူး။ အုတ်၊ သံ၊ သစ်နဲ့ အလုပ်သမားခလောက်ပါပဲ။” ဦးထွန်းအောင် ခဏစဉ်းစားပြီး— “အခုတော့ မဖြစ်သေးဘူးဘုန်းဘုန်း။ ဒီနှစ် စက်ရုံမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ချထားရတယ်။ နောက်နှစ်ကျမှ လှူပါ့မယ်။” ဆရာတော်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးသည်။ “ကောင်းပါပြီ ဒကာကြီး။” ဆရာတော် ပြန်ထွက်သွားတော့ ဦးထွန်းအောင်ရဲ့ ဇနီး ဒေါ်ခင်မြက— “ရှင်… ကျောင်းဆောက်ဖို့လေးတော့ လှူလိုက်ပါလား။ ကလေးတွေ အတွက်ပဲလေ။” ဦးထွန်းအောင်က ခေါင်းခါသည်။ “မင်းကလည်း… အခုလှူလိုက်ရင် နောက်နှစ်ကျ ဘာနဲ့လုပ်မလဲ?” ဒေါ်ခင်မြက တိတ်သွားသည်။ သူမ သိနေသည်။ ဦးထွန်းအောင်မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ မလှူတာ မဟုတ်။ လှူချင်စိတ်ကို နောက်နေ့ဆီ အမြဲရွှေ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ⸻ နှစ်တွေကြာလာသည်။ သားဖြစ်သူ မင်းဇော်ကလည်း ဖခင်နဲ့ မတူ။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆရာတော်တွေကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံသည်။ ဆင်းရဲတဲ့ကလေးတွေကို စာအုပ်ဝယ်ပေးတတ်သည်။ တစ်နေ့ သူက ဖခင်ကို ပြောသည်။ “အဖေ… ကျွန်တော် အလုပ်အတွက် မြို့ကိုသွားရတော့မယ်။ အဖေ့ဆီမှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအများကြီးထဲက နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ရွာအတွက် ချန်ထားပေးပါ။” ဦးထွန်းအောင်က မျက်နှာတင်းသွားသည်။ “မင်းက အခုမှ ပိုက်ဆံရှာတတ်လာပြီး ငါ့ပိုက်ဆံကို စီမံခိုင်းနေတာလား?” မင်းဇော် တိတ်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောတာမဟုတ်ဘူး အဖေ။ လူတစ်ယောက်သေသွားတဲ့အခါ သူ့နောက်ကို ပိုက်ဆံအိတ် မလိုက်ဘူးဆိုတာ ပြောတာပါ။” ဦးထွန်းအောင်က စိတ်ဆိုးပြီး— “အဲဒါတွေ နောက်မှပြော။ ငါ့မှာ အသက်ရှည်သေးတယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားသည် သူ့ဘဝမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောရမယ့် စကားဖြစ်မည်ကို သူမသိခဲ့။ ⸻ အဲဒီနေ့ညမှာ ဦးထွန်းအောင် အိပ်မက်တစ်ခု မက်သည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ သူဟာ အလွန်ရှည်လျားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေသည်။ လမ်းဘေးနှစ်ဖက်မှာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက် တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့လူတွေ ရပ်နေကြသည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်၊ ကား၊ ငွေကြေးတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့မရပါဘူး။ သူမရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ဘာတွေကျန်ခဲ့သလဲဆိုတာနဲ့လည်း တိုင်းတာနိုင်ပါတယ်။ တစ်ချို့လူတွေက ပိုက်ဆံအများကြီး ချန်ထားခဲ့ကြတယ်။ တစ်ချို့က အိမ်ကြီးတွေ ချန်ထားခဲ့ကြတယ်။ တစ်ချို့က လယ်မြေတွေ ချန်ထားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအရာတွေဟာ တစ်နေ့မှာ တခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ကောင်းမှုတစ်ခုကတော့— ကိုယ်မရှိတော့တဲ့နောက်မှာတောင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝထဲမှာ အလင်းတစ်စင်းအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေနိုင်သည်။ ဦးထွန်းအောင်က တစ်သက်လုံး “နောက်မှ” လို့ ပြောခဲ့သူ။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူနားလည်သွားခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်အတွက် အကြီးမားဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုက ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး။ လုပ်နိုင်တဲ့အချိန်မှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုတွေပါ။ ပြီးတော့— “နောက်မှ” ဆိုတဲ့စကားဟာ တစ်ခါတစ်လေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ မရောက်လာနိုင်တဲ့နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကူညီနိုင်ရင် ဒီနေ့ကူညီပါ။ တောင်းပန်နိုင်ရင် ဒီနေ့တောင်းပန်ပါ။ ခွင့်လွှတ်နိုင်ရင် ဒီနေ့ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကောင်းမှုလုပ်နိုင်ရင်— နောက်မှမဟုတ်ဘဲ ဒီနေ့ပဲ လုပ်ပါ။ ဒီလို ဂမ္ဘီရဆန်ဆန်၊ သံဝေဂရစရာ ဝတ္ထုရှည်တွေကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုချင်တယ်ဆိုရင် 👍 Like လုပ်ပေးပါ။ 🔔 Subscribe လုပ်ပြီး Notification ကို ဖွင့်ထားပေးပါ။ လူ့ဘဝမှာ “နောက်မှ” ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းကြောင့် မလုပ်ဖြစ်လိုက်တဲ့ ကောင်းမှုတွေ ဘယ်လောက်များနေပြီလဲ… ဒီဝတ္ထုလေးကနေ ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့ ကောင်းမှုတစ်ခုကို မနက်ဖြန်ဆီ မရွှေ့ဘဲ ဒီနေ့ပဲ လုပ်ဖြစ်စေဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်။ 🙏 ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ #အလှူမလုပ်ခဲ့တဲ့သူဌေးကြီး #ဂမ္ဘီရဝတ္ထု #ဝတ္ထုရှည် #သံဝေဂရစရာ #ဗုဒ္ဓဘာသာအတွေးအမြင် #ကုသိုလ်ကောင်းမှု #ဘဝအတွေးအမြင် #မြန်မာဝတ္ထု #မြန်မာပုံပြင် #BurmeseStory #BurmeseNovel #MyanmarStory #Karma #BuddhistStory #LikeAndSubscribe