Wandel met Emilia | Roots Natuurpad etappe 5 | Zuidlaren-Rolde, Drenthe | 24 Oktober 2026

'Vanaf Zuidlaren wandel je door de Drentsche Aa en de Gasterse Duinen naar Rolde. Onderweg zie je weidebeekjuffers en op het Balloërveld loopt een grote kudde Drentse heideschapen.' (wandelnet.nl) ***KORTE INFO*** Naar het startpunt ca 5 km vanaf station Haren of 1 km vanaf de bushalte (verbinding met Assen). Het eindpunt is bushalte, ca 20 min naar Groningen. De route: Onner Es, Appèlbergen, Noordlaarderbos, Vijftig Bunder, P+R Westlaren. Kaart: https://wandelnet.api.routemaker.nl/c... -------------------------- De route slingert langs de Drentsche Aa. Ik vind die namen geweldig. Aa in Noord-Brabant, Drentsche Aa, Wijde Aa, Ae's bij Woudbloem.... wat is dat, zie je het water en zeg je dan 'waaaaaAaaaeter!'?! En OVERAL, Brabant, Groningen, Drenthe, Holland.... Aaaa gewAaldig. Hoi ik ben Aa. Wat makkelijker dan Emilia, toch? Qua naam is Drentsche Aa immers niet uniek, maar via zijn loop wel. Ja, het slingert lekker door het noorden, en het is beschouwd als de enige beek in Nederland, die zijn oorspronkelijke meanderde loop heeft behouden. Het heeft heleboel zijtakken en namen. Wist je dat Drentsche Aa alleen maar in Groningen Drentsche is? Net als - je bent hier op eigen risico, wij houden ons niet aansprekelijk voor deze Drentsche vreemdeling! Inderdaad, de beek verdwijnt pas in Groningen, waar het tevens gekanaliseerd is. In Drenthe zijn ze wat creatiever qua namen: het Deurzerdiep, het Looner Diep, het Taarlosche Diep, het Oudemolensche Diep, het Schipborgsche Diep en het Westerdiep. En dat is allemaal voor onze Aa'atje. Een van de beekjes van de Drentsche Aa is Schipborgsche Diep, dat ik oversteek. Vlak erbij betreed ik de Zeegse duinen. Naast de heide en stuifzandhoopjes ligt er ook het Siepelveen! Als je ooit wilde Drents leren, hier is het eerste woord voor jou: siepel. Dat is - ui. In dit veen groeit een zeldzaam plantje - ui. Oke, grapje, dat is trouwens beenbreek (vriendje van de Braakman in Zeeland?), waar de wortels van uivormig zijn (dat heb ik zelf niet bewezen). Omdat Drentse mensen Drents praten, zeggen ze 'siepelgras', wat waarschijnlijk ook een idee voor deze plaatsnaam kon zijn. Onderweg krijg ik een opdracht om een foto van een flink groep mensen te maken op een bruggetje. Met een camera leuk om een echte toestel ooit te kunnen aanrakken. Leuke mensen waren ze. De kenmerk van deze etappe is heide, net als bos van het vorige was. Ik ben te gast in de Gasterse duinen. Het landschap is in de ijstijden door ijs, smeltwater, sneeuw en rivieren gevormd, en vandaag de dag zie ik het wel; op de duinen lijkt het niet per se, maar de zandruggen en veenplassen zie ik wel. De karrensporen liggen hier sinds de middeleeuwen, toen het terrein een verkeersknooppunt was (denk aan Appèlbergen). Aan het einde van de Gasterse-duinenroute (bijna klaar met die gasten) ligt een hunebed, maar dit is geen bed waar je op een lekkere slaap zou kunnen hopen; het kent een heftig verleden. In 19e eeuw heeft de toenmalige eigenaar de stenen opengebroken, op zoek naar archeologische voorwerpen (voor een tentoonstelling ). Het was echt aardig wat aarde gegraven, en in 1925 schreef menneer Van Giffen: 'sterk verstoord'. een paar decennia later werd het hunebed gerestaureerd. Het hunnebed ligt helaas buiten de route. Eerst denk ik: ho, het hunnebed! Ohnee, die zijn drie koeien 'met vlekjes', die in het gras liggen de kauwen. Geen zorgen hoor. Men zegt dat het beter is om iets dat 'sterk verstord' is niet te benaderen. De route is vandaag ECHT onverhard. Helaas. Eerst gaat het prima. Zandweggetjes, heide, bospaden, heerlijk. En dan: veen. Echt moeras, met veel moeite loop ik het om met droge voeten. De tweede keer is wat minder geslaagd. Ik zie dat het pad onder het water ligt, maar ik zie een paadje door het hoge gras. Als iemand anders daar liep..... en het ziet er droog uit. Wie wist het dat het water daar ver boven mijn enkels zal zitten.... wat was dat nat! Dat verpest mijn stemming een beetje. Mijn hallux zit daar natjes en bedankt me bij elke stap. Kort daarna bereik ik het Balloërveld. Heide en de avondzon daarachter.... ik vergeet alle voeten en schoenen, zo mooi is het. Dopheide in de bloei.... en de grasklokjes nog! Aan het einde van dit natuurgebied vind ik toch wel een bezienswaardigheid: een kunstwerk, steencirkel De Baak. Het vorige jaar werden er zestig zwerfkeien in een cirkel neergelegd. In het midden staat wat ouder steen van 6 ton, waarop een markering van het Pieterpad te vinden is. Wanneer ik de kerktorent van Rolde zie (het torent lekker omhoog boven de bomen(, weet ik dat de route bijn klaar is. Deze was ongetwijfeld mijn favoriete etappe. Tot nu toe. 99% onverhard, heel veel heide, zand en zelfs wat net te pittige moerassige stukken.... in Balloërveld was ik de enige wandelaar, wat voor een zalig vrijheidsgevoel zorgde. Veel plezier! Ga je ook vandaag wandelen? :)