யாவும் சின்மயம் (இரிபு கீதை தியானம் : இரிபு கீதை 6:26-44 லின் அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்ட பாடல் )

சித்... சித்... சின்மயம்... சித்... சின்மயம்... சிவம்... ஓம்... இடையீடற்ற ஒரே சித் — (ஒரே சித்) இரண்டற்ற தூய சித் — (தூய சித்) வேறொன்றற்ற சித் மாத்திரம் யாவும் சின்மயம்... (யாவும் சின்மயம்) இதுவும் அதுவும் எதுவும் அதே சித் தோன்றுவதெல்லாம் அதே சித் நீயும் சித்... நானும் சித்... சித்தைத் தவிர வேறில்லை — யாவும் சின்மயம்... [ 1 — Macrocosm] வானும் மண்ணும் நீரும் சித் காற்றும் தீயும் அதே சித் அயனும் மாலும் அரனும் சித் தேவரும் மாந்தரும் விலங்கும் சித் ஆதியும் அந்தமும் ஆனதும் சித் கடந்ததும் வருவதும் அதே சித் யாவும் சின்மயமே... இடையீடற்ற ஒரே சித் — (ஒரே சித்) இரண்டற்ற தூய சித் — (தூய சித்) யாவும் சின்மயம்... (யாவும் சின்மயம்) [2 — Microcosm & Epistemology] பொருளும் காலமும் வெளிப்படும் சித் அறிவும் அறிபவனும் அறியப்படுவதும் சித் காண்பவனும் காட்சியும் அதே சித் சொல்லும் பொருளும் மௌனமும் சித் சத்தும் அசத்தும் தோன்றிய சித் வரவும் போக்கும் நிலையற்ற சித் நிலையும் நில்லாமையும் அதே சித் அதிசயமெல்லாம் அதே சித் யாவும் சின்மயமே... [ 3 — Paradoxical Dissolution] காரண காரியமும் சித் உருவமும் அருவமும் சித் பாவமும் புண்ணியமும் சித் குருவும் சீடனும் ஒன்றெனக் காணும் இரண்டெனும் தோற்றமும் அதே சித் இரண்டற்ற நிலையும் அதே சித் வேதமும் வேதாந்தமும் சித் யாவும் சின்மயமே... [Bridge — Whispered Stillness] எதுவெதுவோ... எவ்வளவோ... காணப்படுவதும் சித்... கேட்கப்படுவதும் சித்... சொல்லப்பட்டதும் சித்... சொல்லுக்குள் அடங்காததும் சித்... அருகிலும் தொலைவிலும் உயிர்களின் இருப்பாய் எங்கிருந்தாலும்... யாவும் சித்... யாவும் சித்... [Climax] பந்தமும் சித்... முத்தியும் சித்... பந்தம் வேறில்லை... முத்தி வேறில்லை... சித்தைத் தவிர வேறொன்றில்லை! சித் மட்டுமே... சத் மட்டுமே... சத்தியம்... சத்தியம்... சிவமும் சித் மாத்திரமே... சத் மாத்திரமே... சத்தியம்! சித்... சித்... சின்மயம்... இடையீடற்ற ஒரே சித் — (ஒரே சித்) இரண்டற்ற தூய சித் — (தூய சித்) வேறொன்றற்ற சித் மாத்திரம் நீயும் சித்... நானும் சித்... யாவும் சின்மயம்... (யாவும் சின்மயம்...) [Outro] சித்... சின்மயம்... சிவம்... ஓம்... [Fade out into silence] Note: Indian spirituality, despite its extraordinary diversity of doctrines, practices, and metaphysical positions, appears to possess an integral structural order. Its traditions do not constitute one homogeneous philosophy; rather, they form a multifaceted architecture in which the gross and the subtle occupy different yet related levels. At the gross and socially accessible level stand frameworks such as Manusmṛti and its varṇāśrama ordering of social and ritual life. This does not necessarily exhaust their significance: Indian thought often distinguishes the level at which something is conventionally articulated from subtler levels of understanding. The same movement can be seen in Indian reflection on language, where articulated speech (vāk) can be distinguished from subtler dimensions of language and expression. At a far subtler level stands the Ribhu Gita, where multiplicity is progressively resolved into cinmātra—pure, undivided consciousness. Alongside it stand traditions such as Śaiva Siddhānta, with its distinctive Śiva–Śakti framework, and other Śaiva philosophies that do not adopt the radical non-duality of the Ribhu Gita. Likewise, Haṭha Yoga may function as a companion to Patañjali Yoga, while Patañjali’s Yoga is closely related to the Sāṃkhya of Kapila. Cārvāka, Buddhism, and Jainism, despite their profound differences, also represent distinct Indian engagements with existence, knowledge, bondage, and liberation. Such diversity should not be mistaken for eclecticism. A recurring structural principle is movement from the gross toward the subtle through progressive subtraction. The gross is not therefore evil or dispensable; it can facilitate access to the subtle. What appears as hierarchy is also a hierarchy of refinement. From pūrva there is always an uttara. A subtler teaching need not invalidate what precedes it; it may reveal what remains when successive superimpositions are removed. Thus, Mūlādhāra is not opposed to Sahasrāra, nor is Pṛthvī contradictory to Ākāśa. The 'lower' need not be destroyed for the 'higher' to be realized. The gross may be understood as the subtle expressed through increasing differentiation; conversely, subtractively, the gross becomes subtle, while additively, the subtle becomes gross. The Ribhu Gita belongs to this extremely subtle register. It does not recommend kriyā does not make kriyā forbidden or meaningless. At the level of radical non-dual inquiry, kriyā may become redundant because inquiry has moved beyond the level at which that practice is required; for one who has not arrived there, it may remain meaningful and necessary. The verses of Ribhu Gita-based songs attempt to portray this distinctive ordering of Indian spiritual diversity—not by collapsing its traditions into an eclectic doctrine, but by tracing a movement from multiplicity toward subtlety, from addition toward subtraction, and ultimately toward what remains when nothing further can be subtracted. The subtle does not dismiss the gross. It reveals a different order of apprehension.