॥ स्वामींची वाणी अंतरी धरा ॥

॥ स्वामींची वाणी अंतरी धरा ॥ #marathi #marathisong #marathiabhang स्वामीनी वातोंतील मुख्य उपदेशांवर आधारित मराठी अभंग [Intro – मंद वीणा, बासरी, टाळ] स्वामिनारायण हरी… स्वामिनारायण हरी… हरी… हरी… [धृपद] स्वामींची वाणी अंतरी धरा, मनाला हरिच्या चरणी वळवा । संतांच्या संगती, हरिच्या रंगती, स्वामिनारायणाचे होऊन राहा ॥ [अभंग १ – महाराजांचा महिमा] जग हे सारे क्षणभंगुर रे, खरे सुख नाही विषयामध्ये । सुखाचा सागर श्रीहरी एक, चित्त लावा त्या चरणामध्ये ॥ धन ना टिकते, देह ना टिकतो, मान जगाचा क्षणीच सरतो । महाराजांचा महिमा कळता, जीव विषयातून मागे फिरतो ॥ [अभंग २ – प्राप्तीचा महिमा] दुर्लभ लाभ हा सत्संगाचा, मोल न त्याचे जगात कशाचे । भगवान-संत मिळाले ज्याला, भाग्य उघडले त्या जीवाचे ॥ प्राप्तीचा महिमा विसरू नये, साधा लाभ हा मानू नये । आज मिळाले जे दुर्लभ आहे, त्याचे मोल अंतरी जाणावे ॥ [अभंग ३ – सत्संग] सत्संग मिळुनी विसरू नका रे, साधा लाभ हा मानू नका रे । क्षणोक्षणी त्याचा महिमा जाणून, हरिच्या संगती जीवन जगा रे ॥ कथा ऐकावी, मनन करावे, अंतर आपुले तपासत जावे । स्वामी म्हणती जे जीवनासाठी, आचरणामध्ये उतरवत जावे ॥ [अभंग ४ – स्वामींची वाणी] स्वामींची वाणी अमृतधारा, अंतर उजळवी जीवाचा सारा । ऐकता ऐकता मन हे जागे, श्रीहरी चरणी प्रीती लागे ॥ ऐकून केवळ थांबू नये, वचन जीवनातून दूर न जावे । स्वामी सांगती जे जीवासाठी, आचरणामध्ये उतरवत जावे ॥ [धृपद] स्वामींची वाणी अंतरी धरा, मनाला हरिच्या चरणी वळवा । संतांच्या संगती, हरिच्या रंगती, स्वामिनारायणाचे होऊन राहा ॥ [अभंग ५ – संगती] जशी संगत तशीच मती रे, जशी मती तशी पुढची गती रे । सज्जन संगती जीव उजळतो, कुसंग धरिता वृत्ती ढळते रे ॥ संतांच्या संगती चालत राहता, हरिच्या मार्गी वृत्ती वळते । संतवचनाचा आधार धरिता, अंतरामध्ये प्रीती फुलते ॥ [अभंग ६ – बाहेरचा कुसंग] बाहेरचा कुसंग दूर करावा, अंतरचा कुसंगही ओळखावा । इंद्रिय-मनाच्या हट्टापासून, सावध राहुनी हरी भजावा ॥ जगाच्या रंगी रंगू नये रे, हरिचा रंग विसरू नये रे । संतांच्या संगती राहून नित्य, चित्त श्रीहरीपासून ढळू नये रे ॥ [अभंग ७ – अंतरचा कुसंग] मन जे मागे ते सर्व न द्यावे, संतवचनाने त्याला वळवावे । इंद्रिय-अंतःकरणाच्या हट्टाला, आपुले जीवन वाहू न द्यावे ॥ कुसंग बाहेर जितका टाळावा, अंतरचाही तितका पाहावा । स्वामींची वात हृदयी धरुनी, आपला दोष प्रथम शोधावा ॥ [अभंग ८ – संतसंग] संतसंगाने देहभाव जाई, ब्रह्मभाव अंतरी दृढ होई । संतांचा हात धरून चालता, मायेची गाठ सुटतच जाई ॥ मन जिंकुनी हरीला भजावे, स्वभाव आपुले दूर करावे । अवगुण सोडुनी गुण ते घ्यावे, संतांच्या संगती नित्य राहावे ॥ [समाप्ती अभंग – टाळ-मृदंग हळूहळू वाढता] स्वामिनारायण नाम स्मरावे, चित्त श्रीहरी चरणी धरावे । कुसंग सोडुनी सत्संग धरावा, स्वामींचा बोध जीवी उतरावा ॥ स्वामींची वाणी अंतरी धरा, मनाला हरिच्या चरणी वळवा । संतांच्या संगती, हरिच्या रंगती, स्वामिनारायणाचे होऊन राहा ॥ स्वामिनारायण हरी… स्वामिनारायण हरी… हरी… हरी… [मंद वीणा, बासरी, टाळ] स्वामिनारायण हरी… स्वामिनारायण हरी… हरी… हरी… [धृपद] अवगुण सोडा, गुण ते घ्या, मी-माझेपण दूरच करा । संतांच्या संगती, हरिच्या रंगती, स्वामिनारायणाचे होऊन राहा ॥ [अभंग ९ – मन] मनडं माझे चंचल फार, घडी इकडे, घडी तिकडे । जगाच्या रंगी रंगता रंगता, हरी विसरतो क्षणोक्षणी रे ॥ मन रे, आता संतवचनी वळ, श्रीहरी चरणी स्थिर तू राहा । संकल्पांचे वादळ उठले तरी, स्वामिनारायण नाम तू घे रे ॥ [अभंग १० – मनाला बोध] मन रे, तुझे किती ऐकावे? किती तुझ्यामागे धावत जावे? जगाच्या रंगी रंगता रंगता, हरिचा रंग कसा विसरावे? ॥ संतवचनाची लगाम धरुनी, मन हरिच्या चरणी न्यावे । मन आपुले गुरु न होऊ देता, श्रीहरीलाच स्वामी मानावे ॥ [अभंग ११ – विषय] विषय गोड हे भासती आधी, शेवट त्यांचा दुःखच देई । हरीचे सुख जे अंतरी येता, जगाची गोडी आपोआप जाई ॥ डोळे मागती जगाचे रूप, जिभेला लागे स्वादाचे सुख । मनाला वाटे आणखी मिळावे, तृष्णेचे नाही कधी समाधान ॥ [अभंग १२ – वैराग्य] विषय सोडणे कठीण खरे रे, पण संतसंगे बळ हे मिळे रे । हरीसुखाची चव ज्या लागे, जगाचे आकर्षण फिके पडे रे ॥ देहासाठी जगणे न व्हावे, देह हरिभजनी लावीत जावे । खाता-पिता, कामही करता, वृत्ती श्रीहरीमध्ये ठेवावी ॥ [धृपद] अवगुण सोडा, गुण ते घ्या, मी-माझेपण दूरच करा । संतांच्या संगती, हरिच्या रंगती, स्वामिनारायणाचे होऊन राहा ॥ [अभंग १३ – स्वभाव] काम नि क्रोध, लोभ नि मान, अंतरी उठती पुन्हा पुन्हा रे । “माझेच खरे” हा हट्ट धरूनी, हरिच्या वाटे अडथळा रे ॥ कोणी टोके तर राग न धरावा, आपला दोष प्रथम पाहावा । स्वभावासाठी सत्संग न सोडू, संतवचनाने स्वतःस घडवू ॥ [अभंग १४ – मान आणि निर्मानीपणा] मान मिळाला फुगू नये रे, अपमानाने तुटू नये रे । हरी पाहतो अंतःकरणाला, निर्मानी होऊन चरणी राहा रे ॥ मी-माझेपण दूर सारावे, दासभाव अंतरी धरावे । स्वतःच्या मोठेपणाला विसरून, श्रीहरी राजी होईल असे जगावे ॥ [अभंग १५ – गुणदृष्टी] दोष पाहता दोषच वाढे, गुण पाहता अंतरी प्रेम वाढे । संत-भक्तांचे गुणच घ्यावे, अभाव-अवगुण दूर ठेवावे ॥ स्वतःस लहान समजत जावे, दुसऱ्याचे गुण हृदयी घ्यावे । दासाचा दास होऊन राहता, अहंकाराचे मूळच जावे ॥ [अभंग १६ – आत्मपरीक्षण] कथा ऐकली, वात ऐकली, पण जीवन माझे बदलले का? दोष दुसऱ्याचे किती पाहिले, स्वतःकडे मी पाहिले का? ॥ मानासाठी किती जगलो, हरीसाठी किती मी जगलो? स्वामींचे वचन ऐकूनसुद्धा, स्वभाव माझा किती बदललो? ॥ टीप: YouTube वरील जागेच्या मर्यादेमुळे सर्व गीतांचे बोल येथे समाविष्ट करता आलेले नाहीत. अभंग क्र. १६ ते २३ चे संपूर्ण बोल लवकरच ऑनलाइन उपलब्ध करून त्याची लिंक येथे शेअर करण्यात येईल. 🙏 जय स्वामिनारायण 🙏